Un bosque autóctono froito de 26 anos de traballo de alumnos e docentes do instituto baiés 

Patricia Blanco
patricia blanco CARBALLO / LA VOZ

CARBALLO

BASILIO BELLO

Este ano sinalizaron cada especie, con datos e información detallada das árbores

27 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

«Temos moita sorte de estudar neste centro, porque estamos rodeados de natureza», di Alba Mourelle, alumna do Maximino Romero de Lema. Cando este instituto se inaugurou, no 1995, tiña ao seu redor tres carballos centenarios e un par de ameneiros, mais ao longo destes 26 anos, nunha iniciativa diferenciadora, profesores e estudantes, a comunidade educativa, foron quen de levantar un bosque de especies autóctonas. Hoxe teñen acivros, abeleiras, bidueiros, érbedos, aciñeiras, castiñeiros, tileiras, loureiros, buxos, nogueiras, cerdeiras e ata plantas aromáticas.

Incluso este ano foron máis alá e botáronse a plantar nunha finca anexa, doada por unha familia baiesa, un espazo que deron en chamar O Bosque das Letras e da Música e no que alumnos de segundo de ESO apadriñaron especies para facerse cargo delas e ir observando e anotando os cambios durante o tempo que estean no centro: «Cando no futuro pasemos por diante sentirémonos orgullosos de ter contribuído a crear un ambiente propicio para as árbores autóctonas», din os rapaces nun vídeo difundido este ano para promocionar as actividades na natureza, o seu coñecemento, valoración e protección.

Eles foron quen de abrir unha porta sen retorno, porque como di Mourelle, viron que o ar libre pode ofrecerlles moito máis ca unha pantalla: «Polos rumores do bosque barruntarás antigos e agochados sendeiros. Segue os carballos vellos e sabios que che ensinarán a perderte. Abre os ollos, acurta o paso, respira fondo, en silencio, escoita....», convidan nesta «crónica do país das árbores» na que apelan á natureza como «corazón da saúde», como «desconexión das redes sociais» para conectar «coas redes da vida». Nesta peza audiovisual, len a Saramago para dicir que o bosque máis pequeno será sempre maior que o castelo máis grande, aínda que non teña máis historia ca as das súas árbores.