Antonio Rodríguez Caamaño, músico a pesar do mal fado

EN CLAVE DE SOLPOR | Un loitador natural da Ponte do Porto, con fogar e vida fixada en Inglaterra


A Ponte do Porto, 1 de novembro de 1948. Cando coñezo a este home, por mor do noso eido musical hai xa moitos anos e me conta a súa historia, o seu fado, e vía sempre a súa face sorrindo, a verdade é que me sinto un soberbio do destino, por así dicilo.

Antonio naceu san de pés a cabeza e listo coma un allo. Foi á escola da súa vila e dende moi pequeno comezou a sentir a tiraxe musical sen dúbidas polo vínculo cos seus tíos, Oliva e Julián, os da sala Calistenia. Cada domingo e festas de gardar ou vodas a eito naquel tempo, Antonio pasmaba escoitando aos músicos en enriba do palco. E sufría ao mesmo tempo, por non ser músico e ter que comezar de electricista co seu pai, Francisco da Lus, como así era coñecido polo oficio.

Aos 18 anos comeza a historia que hoxe nos trae. Súa irmá maior, Magdalena, emigrara a Inglaterra, alí casou cun inglés e foi quen o animou a facer a clásica maleta do galego, por así dicilo. Antonio sae con outro veciño da Ponte do Porto o domingo 6 de xullo de 1967, festa do Sacramento, despois de escoitar a sesión vermú da orquestra. Chegado á que sería a súa terra de por vida, neste caso Horley, ao lado do aeroporto de Gatwick-Este, e a 30 quilómetros de Londres, xa nos primeiros días, unha ollada á irmá do seu cuñado Jhon, Brenda, abondou entre ámbolos dous para dicirse algo coa mirada. Cóntame un paxariño que a ollada de esguello foi das dúas partes. Ou el quedou Brendado. Comeza a traballar por levar os papeis en regra. Primeiro na cociña dun centro de rehabilitación.¿Rehabilitación? Parece que foi un agoiro do que a el lle esperaba. Seis semanas adiante, unha mañá levántase cunha dor nas costas irresistible. Os compañeiros mándano para a cama.

A cousa ía a máis e tivo que subir á primeira ambulancia da súa vida ata o Hospital xeral de Redhill. Unhas placas de raios e mándano a outro hospital de especialidades. Chega o diagnóstico do seu destino: un tumor que fixera mágoa na medula espiñal. Nunca máis volvería a andar. Opérano por mor de curar a infección e uns días despois mándano de volta ao Redhill, onde queda ingresado tres meses. De novo ao mellor de Europa, o Stoke Mandevile Hospital. Pacientes de mundo enteiro: parapléxicos, tetrapléxicos, outros sen brazos e algún sen pernas. Comeza o enfrontamento á vida e Antonio tómao cunha resignación fóra do normal. Xogos Paralímpicos e rehabilitación durante nove meses máis. O reloxo e o almanaque xa non contan. Que facer?, pregúntase. As mans é o que me queda e a electrónica gústame, pois logo, á estudala. Pero ninguén lle dá traballo e de novo volve á casa da súa irmá tres meses. Regresa á casa materna no 1969 e ao Juan Calanejo un tempo, dende onde o pasan ao Hospital da Paz en Madrid. Consigue un novo método de electrónica, máis un pequeno acordeón agasallo de súa nai para ir aprendendo de oído.

Hai que pórlle proa á vida e anímase a formar parte do equipo de baloncesto que dirixía o doutor Moreno: estadio de Vallehermoso e torneos entre hospitais de Madrid, Barcelona, Sevilla e Toledo. Máis un palpexar no corazón vai a máis coas cartas e chamadas semanais de Brenda. Comeza a ver esa utópica luz ao final do túnel; un novo sol cada amencer; unha ilusión por sentirse querido e coñecer o sentimento do namoramento.

Los Musicantes
Los Musicantes

Comeza a faceta musical aprendendo solfexo e acordeón piano. Saen Los Póker e logo Los Auces. Traballo non faltaba, sobre todo contando coa axuda da súa tía Oliva, case unha segunda nai. Pero a tristemente espada de Damocles parecía pender riba da súa cabeza. Así, o 5 de novembro de 1972, unha avaría deixa sen luz eléctrica a zona porteña e seu pai, Francisco, acode ao transformador de Jallas, a súa empresa. Unha descarga déixao eivado dos organismos vitais e dez días despois falece. Son sete irmáns, e algúns menores de idade. Seguen como mal poden, pero Antonio pásaas duras en subir e baixar dos palcos. Ousa de novo en coller a ruta inglesa e formar alí a súa vida ao lado da xa «súa Brenda». Aínda que outro problema xurdiría: as inglesas non podían casar con estranxeiros, os ingleses parece ser que si. Ata que o ministro Mr. Eduard Hi, cambiou as regras e lle deu o mesmo poder ás mulleres.

Aquel 15 de marzo de 1975, déronse o si quero de por vida. Unhas semanas adiante, Antonio consigue un traballo axeitado, na Fábrica de Audífonos Hearing Aids. Nove anos despois, unha redución de plantilla por mor de ser vendida a Fábrica, déixao sen emprego. Mais se deica aquí chegara, esta non o arredra. Audífonos Galiton, así, cun toque galego, sería a súa empresa de autónomo, e, ao mesmo tempo, discurre unha disco-móbil: Antonio el Musicante, como o bautizaran os italianos. Sóbralle o traballo nos Centros Galegos, ben tocando el, ou coa disco.

Mentres súa nai viviu, non fallaron un verán na vila porteña. E cada tarde, os amigos tirábano ao mar na Praia de Lago e sen muletas, onde nadaba como cando era neno. Grava discos musicalizando á súa vila e aldeas da contorna. Coñece a X. Luís Blanco, do seu mesmo concello, quen o apoia a máis non poder. Xurden os temas: O Caldo da Riola; Imos pra Cereixo; Camelle é un encanto.... Logo, Marcial Mouzo na Radio Galega e coa voz do inesquecible Jorge Velo, porteño de casamento. Sen esquecer a Rafael Lema, que os levou co seu casete a Radio Voz para unha reportaxe. Antonio sigue vivindo na súa vila de adopción, Horley, e como el me conta co seu envexado sorriso: «Suso, a pesar de todo, conseguimos ‘fabricar’ un fillo e dúas fillas, dos cales xa temos catro netas». E por suposto, antes de comezar a ler, todos eles a solfexar e tocar un instrumento.

Colaboración: Antonio Rodríguez Caamaño.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Antonio Rodríguez Caamaño, músico a pesar do mal fado