Xabier Díaz: «Levo esta terra, as súas xentes e o seu folclore no meu corazón»

Marta López CARBALLO / LA VOZ

CARBALLO

BASILIO BELLO

A entrega do Bo e Xeneroso puxo punto e final á programación de Esencia Festiletras no Couto

07 sep 2020 . Actualizado a las 19:21 h.

Non foi doado, e calquera outro na mesma situación tería desistido de poñer en funcionamento en plena pandemia toda a maquinaria dun festival como é o Festiletras. Mais, se o Couto foi paseniño converténdose na capital galega das letras, non é porque nesta aldea pontecesá falten gañas e ilusión, mesmo en tempos de máscaras, desinfección e distancia interpersoal. Non houbo apertas, nin reencontros agarimosos, máis o calor da cultura deixouse sentir en todo o pobo.

A crise sanitaria obrigou a prescindir en maio dunha cita que ía camiño dos catro decenios, pero con moito esforzo logrouse transmitir a esencia do Festiletras ata o mes de setembro. «Van case 40 anos nos que aquí medra a ciencia, as letras, a artesanía, a cultura. Medra tanto, que se non puido ser en maio, puido ser en setembro», dicía onte a xornalista Patricia Blanco antes de dar paso ao acto que puxo fin a unha semana plena no Couto: a entrega do Bo e Xeneroso, que este ano, ademais de ser unha soa persoa a galardoada, pasou a clausurar o festival, e non a inauguralo como era habitual.

Recaeu esta distinción sobre Xabier Díaz, «veciño emocional de Bergantiños», como el mesmo di decote, e namorado da súa cultura popular. «Gravadora en man», continuou Blanco, «fixo traballos de campo, recollendo o patrimonio oral desta comarca». Mesmo ten confesado algunha vez que esta é unha terra na que hai «catedrais da pandeireta».