Xabier Díaz: «Ir ás Sisargas foi coma ir a outro continente»

caterina devesa CARBALLO / LA VOZ

CARBALLO

A remollo | O músico admite ter un vínculo especial coa Costa da Morte, terra que inspirou moitos dos seus traballos

16 ago 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

A estrea do seu último traballo xunto as Adufeiras de Salitre pillouno en pleno confinamento. O álbum, As catedrais silenciadas, saíu á luz o 13 de marzo e rapidamente se colocou entre os máis vendidos de España. «Non é nada fácil colarse no top 10. Estás aí convivindo con Alejandro Sanz e a xente de Operación Triunfo. Estamos gratamente sorprendidos», apunta Xabier Díaz (Fene, 1969), que dende que viviu na Laracha fai uns anos mantén un vínculo especial coa Costa da Morte.

-Estivo hai pouco nas Sisargas, que significan para vostede?

-Certo apego emocional porque eu teño un vínculo intenso coa Costa da Morte e especialmente con Bergantiños. Logo, é unha zona que folcloricamente tivo moito impacto en min. Teño contacto con moitas señoras maiores que tocan pandeireta e continúo acudindo a esas fontes, a beber desas líricas e tamén teño moi boas amizades pola zona, por Malpica, que son as que me levaron a descubrir as Sisargas.

-Era a primeira vez que ía?

-Si, é a primeira vez que poño o pé nelas. Saír do porto de Malpica e chegar alá foi emocionante. Foi case como ir a outro continente. A sensación é diferente. Sempre as vin dende terra e un acábase montando a película de como sería a vida do fareiro, unha vida que me seduciría até certo punto.

-Atráelle esa forma de vivir?

-Non me importaría, porque eu son moito de estar no meu agocho cos meus instrumentos e as miñas cousas. Vivo no rural e gústame a tranquilidade, non sei se é porque pola miña profesión cando traballo teño que socializar bastante, pero logo gústame estar á miña bola.

-Viviu unha tempada na Laracha, vén moito por aquí?

-Si, en Soandres. Dende entón teño moita relación coa zona. A pastelería vella, a feira do mexillón de Carballo, ir a Caión a tomar unha cervexa, dar un paseo por Razo e Baldaio, mesmo ir pescar a robaliza... Teño moitos recordos e tamén teño recollidas moitas gravacións de moitos lugares da zona, como Sofán. Estou moi vinculado e ademais lembro moitos concertos por alá.

-Cal se lle ven á memoria?

-Moitos, pero desa zona por exemplo os que facemos en Carballo sempre son especiais. Sentímonos moi queridos e soen ser multitudinarios. Tamén recordo o ano pasado o que fixemos na aldea do Couto, foi moi bonito.

-O seu último disco saíu no confinamento, como o pasou?

-Eu vivo no campo e teño o meu propio estudo na casa, entón digamos que vivo con bastante espazo e non sentín a presión de quen o pasou nun apartamento de 60 metros cadrados. Logo baixaba todos os días a estudar e facer música. Son disciplinado polo que iso me axudou a pasar unha parte importante do día con ocupacións. Traballei tamén para a BBC Alba, cadea que emite en gaélico, facendo música con escoceses e galegos, e logo tamén avancei nun proxecto que verá a luz proximamente.

-Pode avanzar algo?

-Son unha serie de titoriais nos que dalgunha maneira intento ensinar a tocar a pandeireta dende cero. Estarán en setembro ou outubro.