Xabier Díaz: «Ir ás Sisargas foi coma ir a outro continente»

A remollo | O músico admite ter un vínculo especial coa Costa da Morte, terra que inspirou moitos dos seus traballos


Carballo / La Voz

A estrea do seu último traballo xunto as Adufeiras de Salitre pillouno en pleno confinamento. O álbum, As catedrais silenciadas, saíu á luz o 13 de marzo e rapidamente se colocou entre os máis vendidos de España. «Non é nada fácil colarse no top 10. Estás aí convivindo con Alejandro Sanz e a xente de Operación Triunfo. Estamos gratamente sorprendidos», apunta Xabier Díaz (Fene, 1969), que dende que viviu na Laracha fai uns anos mantén un vínculo especial coa Costa da Morte.

-Estivo hai pouco nas Sisargas, que significan para vostede?

-Certo apego emocional porque eu teño un vínculo intenso coa Costa da Morte e especialmente con Bergantiños. Logo, é unha zona que folcloricamente tivo moito impacto en min. Teño contacto con moitas señoras maiores que tocan pandeireta e continúo acudindo a esas fontes, a beber desas líricas e tamén teño moi boas amizades pola zona, por Malpica, que son as que me levaron a descubrir as Sisargas.

-Era a primeira vez que ía?

-Si, é a primeira vez que poño o pé nelas. Saír do porto de Malpica e chegar alá foi emocionante. Foi case como ir a outro continente. A sensación é diferente. Sempre as vin dende terra e un acábase montando a película de como sería a vida do fareiro, unha vida que me seduciría até certo punto.

-Atráelle esa forma de vivir?

-Non me importaría, porque eu son moito de estar no meu agocho cos meus instrumentos e as miñas cousas. Vivo no rural e gústame a tranquilidade, non sei se é porque pola miña profesión cando traballo teño que socializar bastante, pero logo gústame estar á miña bola.

-Viviu unha tempada na Laracha, vén moito por aquí?

-Si, en Soandres. Dende entón teño moita relación coa zona. A pastelería vella, a feira do mexillón de Carballo, ir a Caión a tomar unha cervexa, dar un paseo por Razo e Baldaio, mesmo ir pescar a robaliza... Teño moitos recordos e tamén teño recollidas moitas gravacións de moitos lugares da zona, como Sofán. Estou moi vinculado e ademais lembro moitos concertos por alá.

-Cal se lle ven á memoria?

-Moitos, pero desa zona por exemplo os que facemos en Carballo sempre son especiais. Sentímonos moi queridos e soen ser multitudinarios. Tamén recordo o ano pasado o que fixemos na aldea do Couto, foi moi bonito.

-O seu último disco saíu no confinamento, como o pasou?

-Eu vivo no campo e teño o meu propio estudo na casa, entón digamos que vivo con bastante espazo e non sentín a presión de quen o pasou nun apartamento de 60 metros cadrados. Logo baixaba todos os días a estudar e facer música. Son disciplinado polo que iso me axudou a pasar unha parte importante do día con ocupacións. Traballei tamén para a BBC Alba, cadea que emite en gaélico, facendo música con escoceses e galegos, e logo tamén avancei nun proxecto que verá a luz proximamente.

-Pode avanzar algo?

-Son unha serie de titoriais nos que dalgunha maneira intento ensinar a tocar a pandeireta dende cero. Estarán en setembro ou outubro.

-Volvendo ao disco, é unha alerta ante a despoboación do rural.

-Si, quizais a inercia da propia humanidade e da nosa forma de organizarnos está demostrando que probablemente levamos décadas equivocándonos. Despois do confinamento moita xente está a pensar noutra forma de vivir. Dalgunha forma evidenciou a necesidade de escapar da altísima concentración de persoas por metro cadrado Agardo que sexamos capaces de por en valor o bo das aldeas. Pódese buscar un equilibrio entra a vida rural e a vida moderna.

-É o seu terceiro traballo coas Adufeiras. Haberá máis, dada a boa conexión, non?

-Gústame que me preguntes así. É unha alianza que nos trouxo moitas alegrías e non che digo que non.

-Como xurdiu o de tocar xuntos?

-Dunha maneira moi orgánica. Unha das cousas que facía eu pola zona de Bergantiños era dar clases de pandeireta e gaita. Dinme conta da forza de contar cun grupo de pandeireteiras e ao final acabei agarrando esa idea.

-Como leva a volta aos escenarios trala pandemia?

-As persoas acabamos tendo unha capacidade de adaptación moi alta. O primeiro concerto foi curioso, porque por unha parte foi emocionante, pero foi estraño ver a xente sentarse e separada. Logo démonos conta da necesidade que tiñan de vivir a música en directo. Pouco a pouco te adaptas, preferiría que fosen como antes, pero mellor que sexan así a que non sexan.

-Queda claro que se poden facer de forma segura?

-Dende logo. Os tres concertos que fixemos foron impecables con controles na entrada, de hixiene, de separación. Vexo outras cousas nas redes e quedo abraiado. Hai unha preocupación de que acabemos pagando xustos por pecadores.

-Recorda a primeira vez que tocou un instrumento?

-Tiña once anos ou así. O meu avó materno regaloume unha gaita de folk. Cheguei á casa e estaba sobre a cama, comecei a soprar sen saber como funcionaba e acaboume dando un pelotazo. Foi algo traumático nese momento, logo fun á clases e ao explicarme como ía estiven espelido e xa pronto lle pillei o truco.

Máis de cerca

Praia ou montaña? Cústame traballo elixir. Quizais en primavera a praia, máis que no verán, e no outono prefiro a montaña. Gústame desfrutar dos areais non para tomar o sol, senón para pasear por eles.

Caña ou viño? Son mais de viño. Se é branco Godello e de tinto o Mencía.

Un lugar para escapar? Vouche dicir dous, un que é Arnela, preto de Baldaio. É unha praia moi pequena entre Razo e Caión. E outro pode ser Vilarrube, xa no norte, preto de Cedeira.

Unha sobremesa para o verán? Non son de doce, eu cando a xente comeza a pedir algo na sobremesa son dos que tomo a última copa de viño.

Un plan para unha noite de verán? Agora que a miña compañeira colle vacacións, subir a ver a uns amigos á zona de Cedeira, a Guadi Galego. Logo ir comer o marraxo e poñernos ao día destes últimos quince días.

O que mais lle gusta comer? Confórmome facilmente cuns percebes. Cando se pode, porque non é algo barato, gústame darme un capricho con eles. É como meterlle un trago ao océano atlántico.

Unha canción para o verán? Non teño ningunha en concreto, pero toda a discografía de Amancio Prada. Recordo un verán que fun con meus pais a velo ao Festival Irmandiño e tocaba no propio castelo. Anos despois falei con el e llo comentei. El non se acordaba, eu tería 13 anos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Xabier Díaz: «Ir ás Sisargas foi coma ir a outro continente»