A Costa da Morte, unha xeografía vivida

Xela Cid

CARBALLO

Primeira persoa | «O lecer empurrounos a acampar, hoxe imposible, en recunchos idílicos como a Boca do Río, Malpica ou o Ézaro»

19 ene 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Para escribir o que aquí conto detiven o tempo un intre, mirei cara atrás, e fixen memoria dos momentos nos que contactei coa Costa da Morte. Como, cando, con quen e por que fun a esta franxa litoral. Este exercicio de recompilación de feitos, lugares, xentes, anécdotas e vivencias, foi unha viaxe á miña mocidade, cando descubro as terras da fin do mundo cheas de valores naturais.

Vin o mar por vez primeira en Vilagarcía. Era unha gran lámina azul de augas quedas. Daquela, descoñecía o valor xeolóxico da nosa costa recortada e a existencia do mar bravo máis aló das Rías Baixas. Os de Ourense devecemos polo mar. Temos a cobiza de posuír o que non se ten converténdose nun obxecto de desexo case innato.

Sendo estudante de Bioloxía en Santiago comecei a viaxar por todo o país. Así, dei con esta zona e co que máis adiante chamei as «Xeografías vividas». Sinto que a natureza turra por min. Galicia preséntase como o gran libro do Medio. A vida rebulía en cada recuncho e eu quería coñecer máis.