«Todas hieren y una mata»: Sen tempo para o aburrimento

FIOT | Crítica teatral | Programa de sala | «Unha obra informal e simpática, nada complicada de entender e [...] amable co espectador», cre José Antonio de la Viña


Ensinar, entreter, divertir, pensar.

Deixádeme que vos diga o que vin. Deixádeme que vos conte como o sentín. Ben: pasamos de dúas interpretacións serias, dramas de pensar, á de hoxe [sábado], que é unha peza moito máis sinxela e amena: humor e diversión.

Pola súa composición, unha versión de Ron Lalá, compañía farto coñecida do público do FIOT. Imos ver unha especie de experimento, unha ficción , onde supostamente aparecen os papeis dunha obra de teatro, cuspidiña aos dos Currais da Comedia, do Século de Ouro. E por efectos da maxia, un enredo de amor entre rivais vello-novo, máis a rapaza mona, son trasladados ó século XXI, con todo o que iso pode representar. En realidade unha desculpa para amosar un contraste entre os costumes de antes e de agora. Dicía hai uns días que o teatro debe ensinar, entreter, divertir e facer pensar. Cada unha destas partes coa súa correspondente dose, diferente, segundo o caso. Coido que, neste eido, vai cumprir de sobra: hoxe toca entreter e divertir. Para pensar, xa foron as anteriores.

O escenario pretende emular timidamente ó dun teatro antigo, ó uso. Así que, pasen señoras e señores! E tenten, por tódolos medios, pasalo ben. O feito de representar, como na época, baixo o formato de rimas e versos, ten un plus de dificultade. Pode resultar pesado para un público máis afeito á narrativa en prosa. Pero esta compañía, amosa unha disposición incrible cara a representación en verso. Como na época de Lope ou Calderón.

O espectáculo (porque iso é o que é), está garantido. Coa axuda dun vestiario moi coidado, dunha estupenda e importante iluminación, a música en directo, e sobre todo unha redonda interpretación, semellante á Teatro de la Comedia (italiano) que está preñada de axilidade. Porque se algo se advirte moi claramente aquí, é a vertixinosa velocidade de como van pasando as escenas. Desde logo, non será polo ritmo. Non dá tempo para o aburrimento. Non dá tempo de mirar o reloxo. Se alguén entende a importancia do ritmo e a velocidade no teatro, é esta compañía. Auténtica lección de como moverse polo escenario.

Non cabe dúbida de que, se algún personaxe puidera viaxar ó futuro, e vira á xente cos seus vestidos, paseando coas súas luces nos fociños (móbiles), ía quedar abraiado de seu.

O elenco amosa un prolixo conxunto de detalles (fixástesvos na flor branca, iluminada polo raio do foco de luz?) e recursos escénicos, que é moito de agradecer, e reforzan a súa calidade.

É unha obra informal e simpática. Nada complicada de entender. Conséguese, realmente, unha peza amable co espectador; moi sinxela, e coas mesmas artes e vimbios que no Curral da Comedia do século XVI. Estou convencido que esas representacións deberon ser moi semellantes a esta. Un descanso para todos.

As facianas do respectable, ó remate da obra, sorrían moi compracentes diante deste traballo. Queda todo dito. Ata mañá, pois.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

«Todas hieren y una mata»: Sen tempo para o aburrimento