«Chicas y chicos»: Un desgarro con interpretación plana

FIOT | Crítica teatral | Programa de Sala | «Onde se viu unha nai falando da morte dos seus fillos sen paixón algunha na expresión?», pregúntase José María de la Viña


Decorado sobrio, xeométrico, pero agradable. Seguimos coa temática de empoderamento da muller, ou de atentado á igualdade. Imos ver como o argumento, e, de paso, como o dramatizan. Como cidadán que son do meu tempo, e da miña franxa xeográfica (primeiro mundo), non podo estar alleo a todo isto, malia que o meu interese, sobradamente remarcado desde estas liñas, vai máis polo aspecto técnico do evento: como está feito o que aquí se conta.

Lido o tema, parece prometer. Confésovos que, en xeral, as narracións e teatros de, e para mulleres, soe gustarme bastante. Coido que por detectar, nestas pezas, un plus de sensibilidade e gusto tanto sobre os enfoques da vida, como a representación da mesma. A dozura con que o fan, sen arestas, case sempre cor pastel e tremendamente humano, a min convéncenme. E por riba o feito de ser un monólogo, a min resúltame moi, moi interesante, por unha razón sinxela: un monólogo, ou está moi ben interpretado e dirixido, ou non vai convencer. É un tremendo risco facelo se non tes calidade, nin compañeiros/as que suavicen as torpezas. Todo isto escribino antes do comezo da función.

Nun escenario moi cativo (por unha vez sóbralle sitio), comeza a obra cunha formulación estética penso que moi axeitada: unha muller acompañada de dúas sombras argalladas por unha estupenda iluminación, como veremos máis tarde. As sombras semellan outras personalidades da protagonista, con outras miradas, con outros enfoques.

Gústame a linguaxe dela: sen eufemismos, natural, espontáneo. O que tes cando estás soa ou hai confianza. E a sumar a toda a estética, as conversas están salpicadas de humor, que suavizan o que logo se vai converter en tremendo drama.

A estas alturas da viaxe, detecto un modo de falar penso que (se cadra engánome) algo robótico. Quero dicir, con apenas variacións na entoación, e na súa faciana. Non hai emocións. Deixa a ver: ó mellor son impresións miñas.

Ós poucos, como as doas dun rosario, vai degraendo a súa situación, as súas vivencias: na casa o seu papel como nai, o seu papel no traballo, e o seu papel como parella. Eses son os tres eixos principais sobre os que xira a súa vida. Reflexións en torno a cada vivencia.

Para un monologante, os xestos son fundamentais; como tamén os silencios. E, por suposto, a cadeira. Non lembro ningún monólogo que non tivera tal peza; como unha ferramenta esencial, case imprescindible. Como unha peza de Lego, coa que construír un mundo ó seu redor.

«A gota malaia». Encantoume esa expresión par indicar que a suma de moitos pequenos actos, de seu inocentes ou inocuos, son quen de furar unha rocha; de entolecer unha persoa. Viña a conto, cando confesa que, coas súas repetidas actuacións, aparentemente inxenuas, esnaquizaron a amizade feminina do seu home.

«Ía abortar, para estar con el»... Que peso poden chegar a ter, ás veces, as palabras!

Xa avanzada a obra, boto de menos un berro desgarrador ou o seu contrario: unha baixada da intensidade, ó soto dun rumoreo, dun murmurio case. Estou a dicir que o seu ton de voz é case sempre igual. Demasiado equilibrado; nin moitos silencios interpretativos, tan útiles eles, na dramatización. É iso así, na realidade?, non hai sobresaltos interpretativos? Pois mira, non me parece nada natural. Iso forma parte do saber dici-las cousas. Do como. Mais tamén teño que recoñecer que non mirei o reloxo en todo o tempo. Conséguese o ritmo adecuado. Ademais é ocorrente; e os seus chistes teñen unha graza elegante.

A violencia, o sexo, a educación dos nenos. Son as reflexións en alta voz, de tódolos minutos da vida dunha muller.

Asasinato!

E chegamos a un pretendido nó: falar dos seus fillos, polo visto mortos. Pero segue co mesmo sorriso na súa cara; apenas cambiante. Onde se viu unha nai falando da morte (asasinato!) dos seus fillos, sen paixón algunha na expresión? Que muller-nai reacciona así? Só houbo un momento especialmente dramático, cando abundando no seu conflito de parella, dille el: «quítame as túas putas mans de enriba!»... Nun ton case inaudible, preñado de rabia. Foi a única concesión ó cambio de ton. E que ben lle acaeu!.

Chove (area) sobre o escenario: recurso escénico, e abofé que estético, apoiado por unha feliz e coidada iluminación. Luces xogadoras, creadoras de sombras que tamén dan ou quitan calor á escena.

O final máis atroz para unha muller, para unha nai. Para unha persoa.

Foi un texto moi bo. Imaxinativo e orixinal. Pero incriblemente apenas un lixeiro salouco que case non cambia o modo de interpretación, ó explicar o (inesperado) final.

Gustoume bastante, pero non me convenceu a interpretación: non existe tal muller. Con tódolos respectos para os meus discrepantes: así o vin eu.

Moi boas noites.

E ademais...

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

«Chicas y chicos»: Un desgarro con interpretación plana