Unha historia de amor romántico: o meu frechazo coa terra galega

En primeira persoa | Escribe Dolores Torrano: «Miles de persoas coma min pasaron pola Galiza durante o inverno de 2002 e 2003, atraídas por esa enorme caldeira de solidariedade, para combater non só o chapapote e a manipulación informativa, senón tamén o frío e a indiferenza»


Do bo, do auténtico, dese amor entendido como un sentimento exaltado, que nos fusiona e ao mesmo tempo fainos libres, algo que non ten nada que ver co cinema comercial, que está nas antípodas do comercio mesmo, que non acaba cun xantar a base de perdices, senón que se mantén a diario a base de agarimo, coidado, respecto e vontade.

Esta é a historia do meu frechazo coa terra galega. A escena serían as rúas da cidade vella de Compostela, os exteriores a paisaxe da Costa da Morte. A protagonista tiña vintetantos cando atravesou por primeira vez o telón de grelos, procedente do outro extremo da península, a rexión de Murcia, un lugar onde, nun fondo de deserto de western, brillan soles perpetuos. Baixou do tren co corazón desbordante de sol e coa calor mediterráneos, levando ás costas unha mochila e baixo o brazo un diario onde se vía, como un zapato dobrado no medio do mar, o casco partido do buque Prestige. Na cabeza traía as imaxes dos informativos da televisión, aquelas persoas que se achegaban ás praias para recoller galletas de fuel oil e tratar de salvar as aves petroleadas. Era o 23 de novembro de 2003: o desastre ambiental estaba chegando por vagas á costa.

«Durmiamos, espertamos»

Quixen unirme a toda esa xente formidable e con ese propósito achegueime a Muxía, onde sentía que me estaban esperando. Miles de persoas coma min pasaron pola Galiza durante o inverno de 2002 e 2003, atraídas por esa enorme caldeira de solidariedade, para combater non só o chapapote e a manipulación informativa, senón tamén o frío e a indiferenza. Pouco despois, en abril de 2003, comezou a guerra de Iraq, que nos converteu de novo en gotas da marea humana. Nesa época andaba eu na Biblioteca Xeral de Fonseca, estudando galego e preparando unha oposición. Era a primavera, as ventás estaban abertas: por aí entraban o tétrico son da Berenguela, anunciando o paso inevitable das horas, xunto coas proclamas contra a guerra, que para min eran como cantos de serea.

Aínda gardo amizades daquelas grandes mobilizacións solidarias, as primeiras das que virían máis tarde, a partires de 2010 para espallarse, non só na Galiza, senón por todo o territorio do Estado. En efecto, a crise económica foi como unha marusía que afundira vinte Prestiges bombeando toneladas de sangue negro e tóxico, baixo a forma de «hilillos de plastilina», nas veas da clase traballadora.

«Cabalos de Troia»

Recortes, desafiuzamentos, paro galopante, leis mordaza e un retroceso sen precedentes de dereitos conquistados trouxeron en 2012 a Bergantiños e á ría de Corme e Laxe un perigoso troiano baixo a forma dunha megamina a ceo aberto. Tivemos a sorte de paralo, de facer valer a terra e o ben común por riba dos intereses dunha mineira canadiana.

Máis tarde, foi a ameaza máis sibilina dos parques eólicos, eses muíños que nos venden como enerxías limpas, pero que na realidade, non agochan outra cousa que xigantes económicos.

Amar o mar supón un desvelo continuo. Molleime, crucei o charco e vivín outras realidades paralelas. De regreso, trouxen unha novela: Austro-atlántica, La Argentina que Dios Quiere.

Uns apuntes biográficos de Dolores Torrano

Natural de Murcia (1977), aínda que afincada en Laxe dende hai uns anos, Dolores Torrano é docente de francés no IES Maximino Romero de Lema de Baio (Zas). Pese a non ter obra publicada en papel, fíxose con prestixiosos premios como o certame poético Antón Zapata ou o concurso de narrativa Camilo José Cela, mais o seu máis relevante e recente recoñecemento é o premio Torrente Ballester, que a Deputación da Coruña lle concedeu pola súa obra La argentina que Dios quiere. Viaje a Austroatlántica. Torrano indicaba pouco despois de coñecerse o fallo do xurado que a súa etapa residindo en países latinoamericanos marcara decisivamente a súa obra, pois lograra empaparse «dese léxico fermoso que teñen, desa lingua tan plástica».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

Unha historia de amor romántico: o meu frechazo coa terra galega