Unha oración para o vello río


A auga pode provocar desgrazas, pero tamén é un espectáculo. Ten un atractivo, un vencello coa fermosura. A Carballeira de Baio era antonte un bosque inundado. Unha paisaxe única. Un podía navegar coa vista entre carballos centenarios. E había que ver como baixaba o río polo Mosquetín. Ía fuxido. Descendía con tal violencia que un podía contemplar ese fluído enérxico durante moito tempo, como hipnotizado fronte a un espectáculo excepcional que só é posible cada certo tempo e que se enmarca nunha paraxe elixida como un extraordinario galardón para a nosa terra. Coincidía neses intres unha visita dos viaxeiros do Seminario de Estudos Comarcais que deran en encontrarse nese lugar para reflexionar sobre as súas andanzas do seu último percorrido, o que fixeron o pasado verán polo norte de Italia. Un grupo de profesionais do ensino, na súa meirande parte, sempre inquedos por saber e por intercambiar coñecementos e experiencias enriquecedoras para trasladarllas aos seus alumnos ou á sociedade. Unha especie de vicio insaciable ou teima por coñecer os secretos do entorno e do mundo. Un gorento ditoso do que sempre hai terceiros que saen beneficiados. Semellaba que o río quería agasallar co seu espectáculo tanta curiosidade. E os vellos batáns, desbaratados, esquecidos e abandonados durante moito tempo, están agora florecentes. E así bateron de novo, como con algarabía pola felicidade do espectáculo natural. É a grandeza do río. De feito, o propio Seminario ten a punto de publicar un libro sobre a arteria soneirá. Como unha oración ao vello leito fluvial.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Tags
Comentarios

Unha oración para o vello río