«Moraime é un pouco a historia de Galicia, grandeza e decadencia»

Patricia Blanco
Patricia blanco CARBALLO / LA VOZ

CARBALLO

Lucho Penabade, como monxe en Moraime
Lucho Penabade, como monxe en Moraime ANA GARCIA

Lucho Penabade, parte de Os Quinquilláns, viaxa nos séculos coas súas obras e di que o futuro da Costa da Morte pasa polo turismo cultural

29 jul 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

Lucho Penabade (Muras, 1967) é o rostro da historia da Costa da Morte. El, xunto con Tero Rodríguez, é unha das caras de Os Quinquilláns, compañía especializada nas visitas teatralizadas. Así, Lucho é un criado no castelo de Vimianzo, un construtor de dolmens en Dombate, o naturalista Víctor López Seoane nas Torres do Allo e, do 4 de agosto en adiante, un monxe peculiar en Moraime. A iso súmaselle o ter encarnado a Mosqueira Manso en Corme.

-¿Non mestura personaxes?

-¡Non, que bah! Cada un ten cometido e argumento distinto, e logo os vestiarios e os espazos en si dan un carácter moi diferente. En común está a participación do público, unha tendencia a facer as cousas de tipo cómico e unha implicación emocional. De feito, a maiores das visitas na Costa da Morte temos outras. Unha, en Moeche, onde facemos de dous cómicos que deixaron quedar logo da guerra irmandiña porque non lles valían de nada [ri]. Na Guarda estamos no interior da vila, con dúas personaxes do 1918, un emigrante retornado e unha muller que manexa os círculos sociais. Na do Parque Arqueolóxico de Campo Lameiro é a única onde somos tres, con Pepe Penabade. Non é meu irmán... [ri].

Lucho Penabade, en el castillo de Vimianzo
Lucho Penabade, en el castillo de Vimianzo ANA GARCIA

-E así levan xa máis de 25 anos.

-Empezamos no 89, para o ano fariamos 30. Partimos de facer espectáculos en espazos non convencionais. Sobre todo de rúa, pero a crise marcou un parón e obrigou a deixar funcións nas que podiamos ser 7 ou 8 persoas para baixar a dúas e cambiar de estratexia. Sen posibilidade de gasto escenográfico ou equipo técnico, adaptámonos a traballar só con texto. En Moeche, estes dous cómicos que encarnamos din: «Somos dous cómicos sen máis armas que as pernas para correr e as palabras para contar historias». Iso é.