«Coa lesión, cada día converteuse nun reto de supervivencia»

«Se non fose polos fisioterapeutas e a axuda dos lugareños coa gasolina non remataría o Dakar», relató Fran Gómez Pallas

T. Longueira
Carballo / La Voz

Fran Gómez Pallas (Caracas, 1969) pasou onte polos micrófonos de Radio Voz Bergantiños para falar da súa aventura no Dakar, proba que rematou nun máis que meritorio 76.º lugar. Foi a súa sétima cita, das cales cruzou a liña de meta final en catro.

-Logrou desfacer o empate entre probas rematadas e as que non.

-O Dakar complicóuseme moito cando na cuarta etapa recibín unha pedrada doutra moto que me precedía. Golpeoume no pulso, inchoume moito a man, que ata se durmía co esforzo.

-Para colmo non contou coa loxística dos grandes participantes.

-Eramos un equipo pequeno e humilde. O imprescindible e xusto para poder estar. Dende a cuarta etapa cambiou o rali para min. Levaba un bo ritmo, pero a partir de aí, cambiou un pouco o tema. O obxectivo foi entón rematar as etapas e facer quilómetros. Falábase de que o duro serían as cinco primeiras etapas e, a partir de aí, a cousa suavizábase un pouco. Nada máis lonxe da realidade: foi moito máis duro. Cando entramos en Bolivia, complicouse co barro, na navegación... En Arxentina coas dunas... Falamos de probas de 800 e 900 quilómetros. Había días que se quedan pilotos de camións, coches e motos polo camiño.

-Houbo pilotos expertos, incluso campións do Dakar, que se queixaban da dureza do trazado. ¿Pensou en abandonar?

-Non, para nada. Foi un revés, tiven que parar porque se me durmían os dedos da man, que se me bloqueaba. O primeiro que facía ao rematar cada etapa era ir ao campamento médico. Grazas aos dous fisioterapeutas que me trataban cada día logrei rematar.

-E para colmo, os problemas mecánicos.

-Si, cos depósitos de gasolina. Empecei a ter fugas tanto no dianteiro como no traseiro, precisamente na etapa máis dura. Desmontei a moto antes de saír e, entre que reparei e esperei a que secasen os produtos e volvín a montar xa saíran todas as motos. A min aínda me quedaban 500 quilómetros. Saín detrás dalgún coche e intentei dosificar os consumos. Cando quedaba sen gasolina botaba unha reserva que levaba na mochila e as seis botellas de auga cheas de gasolina. Con iso e coa que che daban os lugareños dos seus coches fun tirando. A xente colaborou moito comigo nese sentido. Ninguén me quería cobrar, pero todo o mundo quería fotos a cambio, pero mereceu a pena.

-Había que buscarse a vida.

-Non quedaba outra. Ías por desertos, por trazados moi complicados, había que estar pendente de todo, había incerteza.

-¿Como condicionou a lesión?

-A partir da lesión a clasificación pasou a un segundo plano. Cada día converteuse nun reto de supervivencia. O Dakar é unha carreira moi ingrata, un día estas arriba, e outro, abaixo. Antes da lesión ía sempre entre os 60-65 primeiros, pero todo iso cambou cando tiven o da man e a fuga nos depósitos.

-¿Cantas horas durmía cada día?

-Unhas tres horas.

-Vexo que adelgazou.

-Hai un desgaste físico e psíquico brutal. Rematar un rali nesas condicións para min foi una lotería porque tiña moitos boletos para non rematar.

-¿Que prefire, o Dakar por África ou por Sudamérica?

-A diferenza básica é que en África é máis xenuíno, ten máis maxia, é máis solitario. En Sudamérica se non fose por os lugareños non podería rematar porque non tería gasolina para chegar.

-Con que etapa se queda?

-Tal vez coa que rematei cando tiven a avaría. Foi importante porque se fun capaz de rematar aquela etapa podía enfrontarme a todo o que viñera por diante.

-¿Pensa repetir o ano que vén?

-É moi complicado responder agora. Quero gozar do momento e hai que poñerse a traballar. É case máis complicado conseguir os patrocinadores que o propio Dakar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«Coa lesión, cada día converteuse nun reto de supervivencia»