«A investigación que se fai en Galicia é de alto nivel, e con poucos recursos»

Natural de Baio, recibe hoxe co seu grupo o premio da Real Academia Galega de Ciencias


carballo / la voz

Manuel Sánchez Andújar naceu en 1973 nunha zona de Baio Pequeno, na intersección co Chamberín, de xente de moitos saberes: en moi poucos metros, case pegadas as casas, están as de Labarta Pose, o xeneral médico Ovidio Vidal Ríos, Jorge Mira e a súa, que en Baio se coñece como a de Outeda. Manuel é profesor titular da área de Química Inorgánica na Facultade de Ciencias da Universidade da Coruña, na que imparte clases de Ciencias de Materiais e Química Inorgánica.

É membro dun grupo de investigación no que participan profesores da súa facultade, pero tamén da Politécnica de Ferrol (pertence igualmente á UDC) que recibiu un premio da Real Academia Galega de Ciencias. Xustamente hoxe é o día no que o recollen. En Santiago, ás 19.00 horas. Ese galardón recompensa un descubrimento, un material que podería sustituír aos actuais materiais de refrixeración, e contaminando moitísimo menos, reducindo drasticamente o efecto invernadoiro, de aí que ás veces se lle chamen «neveiras ecolóxicas», por ser ese o seu principal destino, pero tamén se podería empregar nos aires acondicionados, entre outros elementos. Un avance importante, en todo caso.

-¿Como se podería explicar o se traballo?

-As neveiras, para enfriar, ao igual que os aires acondicionados, usan uns fluídos, líquidos ou gases, para xerar ese frío. É un problema para o medio ambiente, polo efecto invernadoiro: unha molécula destes gases equivale a mil moléculas de CO2. Tanto é así que existe unha directiva europea que obriga a buscar alternativas a partir do 2020.

-É aí entran vostedes.

-Si, unha desas alternativas é quitar eses fluídos e poñer un material sólido, que evita eses problemas medioambientais, e que tamén logra o efecto refrixerante. O noso dá un resultado moi aceptable.

-¿Estamos falando unha revolución?

-O tema é que a nivel de laboratorio os parámetros funcionan moi ben, pero a nivel práctico podería haber problemas. Nós logramos que o ministerio nos concedese un proxecto para comprobar precisamente o comportamento destes materiais, facendo un prototipo e vendo como funciona, se se deforma ou non coa presión... Non estamos falando de que isto se vaia facer dun día para o outro, leva o seu tempo. No laboratorio vai moi ben, a ver o prototipo.

-¿Ten máis vantaxes?

-O custe, que é outra das nosas novidades. Ata agora estaban empregándose aleacións e gases, que custan máis. O noso é barato en material e compoñentes.

-¿E isto non ten máis repercusión?

-Si que ten, pero no noso ámbito. En abril do ano pasado publicamos xa en Nature Communications todo isto. O curioso é que buscabamos outros materiais e apareceron estes.

-Polo que se ve, as cousas que se fan en ciencia en Galicia están ao nivel doutros lugares.

-Si, a investigación científica que se fai en Galicia é de alto nivel, e ademais con moi poucos recursos. Somos moi apañadiños. Falo de nós, pero non só nós. Hai grupos moi bos. Xeralmente, o que se publica en Nature Communications con colaboracións con equipos doutras universidades. Neste caso, non: toda xente da Universidade da Coruña. Hai ademais algunhas empresas interesadas, xente que pensa que o noso proxecto ten moito futuro,

-E que tantas veces pasa desapercibida.

-Exacto. O problema que temos, en xeral, é que non se comunica de todo ben o que se fai en investigación, e fanse cousas moi importantes e moi boas, que non se dan a coñecer ao gran público e que se escapan.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

«A investigación que se fai en Galicia é de alto nivel, e con poucos recursos»