Roupas e vagalumes


Alguén, unha amiga se cadra, retratou un tendal de roupa. Unha corda tendida entre os toros de dúas árbores novas. Esveltas como abidueiras, a carón dun camiño que pasa a rentes dunha casa labrega. As nais tendían a roupa polas mañáns, a roupa lavada de noite coas súas mans, despois dos días e dos cansanzos. A roupa branca, os lenzois, os grises, a roupa vermella, verde, azul.

Nalgún cadro de Munch tamén hai roupa tendida. Lonxe da visión realista, hai un contraste entre luz e sombras, tan nórdica. En Munch sempre hai unha atmosfera pesada, dramática, ausente a gracilidade dos impresionistas franceses. Nos tellados vermellos de Pisarro, nas súas árbores floridas, hai tendais de roupa. Ou imaxinamos que os hai, que ven ser o mesmo. As cores impresionistas iluminan nos tendais das hortas. As roupas entre as maceiras, a secar na sombra ferida por delgadas raiolas, como fíos que acoitelan a roupa. Os tendais de roupa eran pinturas en movemento. Naquel entón, moito lonxe das nosas hortas, das nosas humildes roupas e das nais que as tendían, os americanos Pollock e Tobey andaban a inventaren a action painting. Os tendedeiros erguidos polo vento querían voar, ir moi lonxe, alén das hortas e dos camiños, como aves migratorias ao rematar o inverno. Os panos levados polo vento tiñan un aquel vagamundo.

Nos xardíns, nas silveiras das beiras dos camiños, nas sebes das hortas, colliamos vagalumes nas noites de primavera. Adornabamos o cabelo con eles, eramos fadas que brillabamos na noite coas pequenas e intensas luces. Era un misterio descubrir o verme de lus, co seu ventre luminoso. Os vagalumes sinalaban os camiños entre as tebras, pequenos astros no firmamento obscuro e vexetal das silveiras. Decoraban os ribazos con aquelas luces que agora lembramos azuis, verdes, remotas.

Algúns poetas evocaron os vagalumes. Xosé María Cabada Vázquez titulou un libro, Vagalumes. E Crecente Vega, no seu Codeseira. Sempre tivemos o aquel de contemplar un cadro onde os cantos das ras, os latidos dos cans en lonxanas aldeas, o apagado son do mar que escoitaba desde a xanela do meu cuarto, o recendo do cabrinfollo, tivesen alí a súa voz, as súas cores. E no recanto máis agochado das silveiras, brillasen os vagalumes. A pequena luz dos vagalumes eran os astros dos ceus nocturnos Vangogh. Esas noites estreladas con remoiños de vertixe.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Roupas e vagalumes