Galaxias


Reflexionaba a semana pasada un columnista madrileño sobre a vertixinosa velocidade coa que pasan os anos, o pouco que nos damos conta ata que xa pasaron, e a sensación repetida de ter vivido unha época que sempre nos parece asombrosa, o nunca visto, o culmen impensable de sucesos históricos ou avances técnicos inimaxinables ata hai nada. Tamén lle gusta a Jorge Mira falar nas súas charlas desta maneira de mirar os cambios, poñendo exemplos de doada comprensión como que as galaxias eternas, na época dos nosos avós, non existían: foron descubertas como tales a principios do anos 20.

Son reflexións curiosas que enchen un pouco o intelecto cando o estómago xa está cheo e non hai dores que perturben, pero mesmo neses casos non está de máis pensar un pouco niso para poñer ben os pes no sitio ao que pertencemos. A min ocórreme case sempre cando falece algunha persoa de máis 105 ou 107 anos. Podería ser con todas, pero a mente tende a mirar aos picos das montañas de lonxevidade. Como onte, que morreu Consuelo, portadora ademais dun apelido tan singular e escaso como Ternande. Tiña 107. Vai en tempo, sóese dicir, pero no seu caso, ata que empeorou fará 15 días, estaba chea de vitalidade. Se lle poñen unha Play a tempo seguro que se entretiña con ela. Na súa cabeza, na de tantas como ela, vanse imaxes dunha terra, unha xente e unha maneira de ser, estar e falar -a nosa- que nos van pasando por diante a esa gran velocidade que citaba, e na que a miúdo non reparamos. Eu trato de absorber algo do que deixan, unha feble galaxia de coñecementos que se perden no noso espazo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Galaxias