Unha paixón que se converteu no xeito de vivir

«Celebrei ascensos sen saber a onde se ascendía e dixerín derrotas tomando un refresco e uns pinchos nalgún bar do camiño de volta (...). Xogaba a ser xornalista redactando crónicas dos partidos nunha máquina de escribir empregando só o dedo índice e tentaba imitar os debuxos dos goles como os que saían en La Voz de Galicia (...)»


Hai moitas formas de coñecer e percorrer a Costa da Morte. Praias marabillosas, roteiros incribles, cultura, gastronomía. A miña historia é ben distinta. Coñecina polos seus campos de fútbol. Dende que teño uso de razón o domingo era día de coller o coche ou de ir en autobús. Primeiro acompañando a meu pai e logo seguindo o que facía o meu irmán. Lémbrome de chegar ao Freixo, subir unha costa arriba empinada e atopar un campo esculpido no medio dunha rocheira. Ir a Esteiro e que che vaia abrindo o camiño un rapaz en bicicleta ata un vello portón de madeira. Parar en Lira e aproveitar para tomar o sol na praia antes do partido. Fisterra, e ese nome do Ara Solis que sempre me impuxo moito respecto. O vello Balsiño de Baio, ese campo que me daba a sensación de estar un pouco empinado. Aquel Laxe insuperable dos Tinolos. Ou Caión e a súa barca merodeando derredor do campo agardando que algún punteirolo mandase o coiro ao mar.

Os meus ídolos non foron os da «Quinta do Buitre» e nunca pedín unha camisola de Bebeto como agasallo de Nadal. A min chamábame a atención Lito, devorando a banda do Carral cando era xuvenil cunha mata de pelo que parecía Maradona. A Lucho, incrustando unha falta pola escadra no añorado campo de Carballo. Ou un gol de Cobiñas trazando unha parábola incrible dende o centro do campo da Pedra Queimada. Celebrei ascensos sen saber a onde se ascendía e dixerín derrotas tomando un refresco e uns pinchos nalgún bar do camiño de volta, que así os grolos amargos se volvían un pouco máis doces. Xogaba a ser xornalista redactando crónicas dos partidos nunha máquina de escribir empregando só o dedo índice e tentaba imitar os debuxos dos goles como os que saían en La Voz de Galicia nas crónicas do Deportivo alá polos últimos oitenta e primeiros noventa.

Quen me ía dicir que aquilo que comezou como un xogo ía converterse nun xeito de vivir. Na miña profesión, a de contar eventos deportivos escondido detrás dun micrófono na miña lingua nai. Tocoume desfrutar dos tempos de viño e rosas. Debutei no Camp Nou, cantando un gol de Ronaldinho. Tiven a sorte de percorrer os grandes campos do fútbol español e atoparme neles como se da miña casa se tratase. Logo viaxar por toda Europa gozando do mellor espectáculo e dos mellores ambientes. Turín, Milán, París, Munich, Atenas ou Manchester. A rivalidade entre Mourinho e Guardiola en plena efervescencia do Clásico. A dicotomía Messi vs. Cristiano. E ter o privilexio de narrar o mellor partido que vin e verei endexamais, a Champions do Barcelona no templo de Wembley.

Pero cando chegaba ao hotel de turno e acougaba antes de durmir sempre pensaba naqueles ídolos de carne e óso. Os que che ensinaban a golpear un balón ou os que che dicían á cara como afrontar unha derrota. E ollaba con certa mágoa aos que viven na burbulla da opulencia e a desconfianza cara todo o que os rodea. Uns ídolos de cera.

No vestiario do Real Madrid non cheira a linimento. No Camp Nou tampouco ule a herba podre cortada do día anterior e amoreada nun recanto. A liña de banda de Riazor é artificialmente recta. Nesa perfección pérdese boa parte do encanto. No meu ir e vir dominical de cativo aprendín que o deporte era outra cousa. A mellor educación para os rapaces, unha fonte de saúde e unha escola para a vida chea de superación e compañeirismo. Son valores que mamei dende o berce. Iso é o que sempre quixen contar.

DNI. Gustavo Varela. Gustavo Varela Añón, carballés, é un dos rostros máis coñecidos da información deportiva da Televisión de Galicia. En diversas ocasións, coma neste propio texto, ten contado dúas das súas paixóns: por unha banda, o deporte; por outra, o xornalismo. Ambas as dúas úneas na súa profesión. Gustavo medrou nos campos da Costa da Morte: neles coñeceu os valores do deporte.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

Unha paixón que se converteu no xeito de vivir