En cada cultura elas son as escravas

«Brillantísima obra teatral que non sendo perfecta, roza a excelencia»

Un momento da estrea absoluta de «Los esclavos de mis esclavos».
Un momento da estrea absoluta de «Los esclavos de mis esclavos».

crítica Obra: «los esclavos de mis esclavos» compañía: producciones meridional (Madrid) representada: o sábado 24, no pazo carballés (estrea absoluta)

Nun día apagado, timidamente outonal, asistimos a esta peza teatral de notable confección. Nun espazo escénico nu e a escuras, unha luz vertical cae sobre un libro no chan. ¿O Corán, tal vez?. Ó mesmo tempo soa unha música rap, en lingua árabe. Simpática acollida. ¿Metáfora, acaso?: un tipo de música paradigmática da modernidade occidental, cantada ou interpretada na lingua de quen ostenta a dubidosa honra de ser unha cultura semellante á nosa Idade Media (Idade Escura), de radicalismo relixioso. Deste xeito sentamos nas butacas. Pero sigamos cos aspectos formais: a iluminación (estupenda) é practicamente constante, semellando o profundo dunha cova, supostamente nas montañas de Afganistán, a onde chega apenas algúns raios de luz solar, a través dunha reixa no teito.

A escenografía, e sinxela pero convincente: sensación opresiva dun cárcere sinistro. Montamos así nun tren que nos vai levar polos camiños da obra. Tres personaxes van aparecendo secuencialmente, amarrados por unha cadea ó chan. Dous homes e unha muller. A maiores, unha vez e máis outra, unha muller xorde, por momentos, totalmente mergullada nun burka de cor clara.

Comeza o espectáculo: a muller coa indumentaria mencionada e un preso encadeado, cantan algo que pouco a pouco aproxímase, ata expoñer a mesma melodía. Este curioso prólogo musical semella un avance dunha posible interpretación: ó final todos cantamos o mesmo. É rápido, rítmico e ata algo estridente; pero ó pouco vaise esvaecendo.

Os talibáns secuestraron a un cooperante. Leva tres meses alí. O seu monólogo ponnos en antecedentes. É rápido, moi rápido: gústame. Sobre o fondo aparece, en inglés, proxeccións luminosas que nos indican as semanas que van transcorrendo. Logo chega outro preso de maior rango; e por último, unha muller, asesora de seguridade. Este cárcere, é unha desculpa, unha cociña onde se preparan diferentes pratos sobre os sentimentos, a maneira de pensar de cada quen, o machismo... Ocorren cousas, e o medo saca á luz os temores internos, as crenzas, as personalidades de cada un, e a forma de entendela vida. Pouco a pouco vaise facendo un debuxo da situación, unha análise dos personaxes, e sobre todo a manifestación dun choque de culturas: a occidental e a islámica máis radical. Unha historia do ser humano enfrontado a situacións límite.

Diante dunha interpretación correcta, pero mellorable, a peza desenvólvese cun ritmo estupendo, que mantén a nosa atención. Mais, se cadra, o máis destacado desta representación, é o texto; o de-que-vai. Un tema que a medida que se vai desenvolvendo, fainos reflexionar. A muller é a pedra angular, a protagonista desta obra. ¿Quen é o escravo aquí? Sóbrannos palabras para criticar esa cultura que escraviza de tal xeito a esa muller, tapada co burka, que nos parece un cárcere andante, unha gaiola, ata que ela fala. E defende con argumentos esa, para nós, desprezable tea que a illa da mirada dos homes. Pero para ela é un espazo de liberdade. Da súa liberdade; a que ela goza cos seus, coa súa nai, por exemplo, co seu propio universo. Discurso soberbio que sorprende o noso pensar occidental, coa diáfana transparencia dos seus argumentos. Deféndese, e eu diría que sae vitoriosa dese fantástico debate de culturas representado polas dúas mulleres: a vitimada (por nós) muller musulmá, e a que, ata hai pouco, tivo que defenderse dos comentarios machistas do compañeiro de cadea. Portentoso! ¿Quen é o escravo? En cada unha das dúas culturas, elas son as escravas. Dunha ou doutra maneira. Este sublime debate, representa o cumio da obra, a estrofa máxica da mesma: este diálogo de culturas, a través de dúas mulleres que remata nunha emocionantísima aperta entre elas dúas, que só son unha: a muller. Vista como se vista.

Brillantísima obra teatral que, aínda non sendo perfecta, roza a excelencia. Remexendo nas nosas entrañas, fainos cavilar, dubidar, deixando no aire o final, un final descoñecido, un futuro envolto en brétema.

Un sentido aplauso.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

En cada cultura elas son as escravas