Leira de feira


Aleira era unha feira. Pasada Santa Cruz, 3 de maio, e dende logo antes de Monte Torán, as terras collían vida. Nin crónicas de Narnia nin señor dos aneis nin contos escoceses nin novelas de cabaleiros: alí estaba a épica, nas terras medias, altas e baixas, aparceladas, cuadriculadas como os estados de USA ou como os novos países africanos que, curiosamente nesa época, algúns aprendíamos na escola de Baio, con mapas de cores que nos facían soñar, aínda que para que os mapas porque os soños xa viñan sós. Lembro algunha tarde longa na Viaranda, na posta de sol: era como Kentucky, ou como Idaho, polo menos así nos daba a alma vendo eses libros de texto.

A leira era feira porque cada unha tiña a toda a xente da casa traballando nela. Abrindo, arando, fresando, gradando, sementando. Gran a gran, o millo. Si, queda xente que aínda o fai, algún día arrepentireime de non gravar estes momentos que son un regalo da historia, agás para o lombo da sementadora. Veciños de parcelas falaban. Levaban as vacas, os apeiros, os nenos, e os cans ían detrás ladrando e movendo o rabo. Nos camiños cruzábanse uns e outros. De vez en cando mirabas para os do lado, ou os de atrás, ou os de diante, a ver quen apuraba máis, ou quen era máis gandulo. Aos máis pequenos tocáballe ir buscar a auga á fonte, sempre co medo de atopar a culebra que dicían que había. Aínda estou esperando a vela: era o pequeniño monstro do lago Ness. E que ben sabía aquela auga, fría, que vías nacer, brotar no fondo. ¿Pero quen vai hoxe ver nacer a auga? Chegabas á fonte por carreiros rectilíneos, pola parcelaria si, pero os vellos aínda lle chamaban a eses campos polos nomes de antes, daba igual de quen fose. Era a microtoponimia da microtoponimia. Creo que os notarios saben menos artigos do Código Civil que aquela xente nomes de cachos de terra. Como se estivesen flotando en riba de cada lugar e só os ollasen eles, como pastores invisibles. Pásame igual, por culpa daqueles mapas: ¿Como lle vou chamar Cimbabue a Rodesia?

E hoxe volvo ao lugar aquel do alteiro, onde vía o meu Idaho, onde había aquelas feiras de polvo, de xente, de vida. E só hai ramada que medra e algún millo que plantan os de fóra con inmensos tractores sen corazón.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos

Leira de feira