Touriñán, proxector e lente

ROSALÍA FERNÁNDEZ RIAL

CARBALLO

TERESA BÚA

«Declárome paisaxe literaria: música do poema que xamais desemboca»

19 oct 2014 . Actualizado a las 05:00 h.

Ningún cabo estivo tan lonxe da terra. Ninguén desenredou con tal ímpeto a cordura. Como Touriñán; lategazo rochoso nas costas do océano, proxectil dun lance sen tanza. Directo á nube na que vivo; chovendo versos, zoando voces, maquillada tras o anteface do solpor.

Non son quen de baixar á realidade. Pero se puidera, faríao a través da escrita, entre os arneses das letras. E en Touriñán; o trapecio litoral máis próximo á ficción. Se puidera, faríao por ti, que me les, agora.

Así. Grafema a grafema, promontorio a través. Só sobre esta fin do mundo, onde prendín raíces, me atrevo a pendurar a miña árbore xenealóxica; nas follas caducas dun xornal. Segunda rama á dereita.