«A poesía é o ámbito artístico no que a palabra é máis libre»

A fundación muxiá premiou o poemario «Os días condenados»


Para Laureano Xoaquín Araújo Cardalda (Berna, Suíza, 1964), profesor de alemán no IES Xelmírez I de Compostela, licenciado en Dereito, doutor en Ciencias Políticas e tradutor, a súa participación no certame de poesía Gonzalo López Abente con Os días condenados. Fragmentos para un devocionario acaba de supor unha exitosa estrea no eido da creación literaria.

-¿Que o levou a presentarse por primeira vez a un certame e a facelo precisamente a este?

-Eu sempre escribín e lin poesía, pero sempre o fixen moi as agachadas, nunca falei disto con ninguén. Pero esta primavera tiven un ataque imprevisto de espontaneidade, completamente impropio de min, entereime de que existía este concurso e presenteime. Ao día seguinte xa me arrepentín evidentemente, pero xa estaba feito o mal. E xa o tiña medio esquecido ata que me chamaron o venres para dicirme que gañara; quedei moi sorprendido.

-¿A que se debe ese achegamento case secreto á poesía?

-A que teño unha vivencia moi conflitiva do que é a poesía. Teño a sensación de que os autores teñen demasiado protagonismo. A miña concepción da poesía consiste en que é o ámbito artístico no que a palabra é máis libre, onde parece que é esta a que utiliza ao autor e este converterse nun mediador entre a palabra e a folla, que é un pouco o concepto de poesía que tiña tamén o poeta José Ángel Valente. E por iso sempre tiven unha relación de respecto absoluto pola poesía, de pensar que é o reduto máis puro e impenetrable da linguaxe, entón nunca me atrevín a nada e sempre me acheguei a ela en segredo.

-Tras este premio haberá que seguir dando luz á súa poesía.

-Si, de feito xa estaba seguindo porque eu sempre ando facendo cousas. Pero está claro que un premio é algo moi positivo porque tes a sensación de que isto ten un sentido que vai máis aló do que che pode reportar a ti inmediatamente, é dicir que pode haber unha terceira persoa que atope os textos interesantes, estimulantes, emocionantes... e iso, como todos temos un pouquiño de vaidade, invítache a insistir e perseverar.

-Falaba antes de Valente. ¿É o seu autor preferido?

-En galego o que máis me impresiona é Lois Pereiro, sen dúbida. A Poesía última de amor e enfermidade é unha cousa impresionante. Pero hai máis: Emma Couceiro, Berta Dávila, Ana Romaní. E dos que non escriben en galego está José Ángel Valente, que para min é o gran exemplo e desde o punto da ideoloxía poética é o que máis me atrae e co que máis me identifico. E tamén me gustan autores como a polaca Wislawa Szymborska, o norteamericano Mark Strand ou o portugués Nuno Júdice... hai moitos.

-Non citou ningún autor en alemán.

-Nese senso estou un pouco desligado. Podo ler un pouco a Paul Celan, que é moi interesante e de feito no poemario do premio aparecen alusións a el e mesmo o cito nun determinado momento, pero de xeito inmediato os meus intereses van polos autores que citei antes máis que polos alemáns. Estes teñen unha cultura poética un pouquiño diferente á nosa e non me sinto tan próximo a ela como me pode sentir a autores como Valente ou Lois Pereiro.

-Ten traducido ao galego clásicos como A morte en Venecia ou Opinións dun pallaso. ¿Non se animou nunca coa poesía?

-Non. Aparte de textos académicos traducín exclusivamente obras de narrativa. Nunca me atrevín nin co teatro nin coa poesía e creo que ou moito cambian as cousas á poesía nunca me achegarei porque iso xa é un traballo moi moi difícil de facer e non sei se me atrevería con el.

-O xurado destacou do seu poemario o «contido fresco», «versos con moito simbolismo», «o ritmo da composición»...

-Como estou fóra do país e teño mal acceso a Internet non vin a acta do xurado e como non teño experiencia a isto nin sequera sei se á accesible. Pero iso soa moi ben, porque que os versos teñan cadencia é fundamental nun texto poético.

-¿Que se atopará o lector nestes «Días condenados»?

-Digamos que ten tres grandes apartados e cada un é unha viaxe da palabra a través das emocións e dos sentimentos. Hai emocións, amor, odio, sexo e sobre todo creo que hai, ou me gustaría pensar que o hai, sentido do humor, que é algo que se ve menos na poesía.

lAUREANO XOAQUÍN ARAúJO CARDALDA GAÑADOR DO CERTAME GONZALO LÓPEZ ABENTE

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos

«A poesía é o ámbito artístico no que a palabra é máis libre»