A gran amizade de Pondal e Rosalía

luis giadás PATRÓN DA FUNDACIÓN PONDAL

CARBALLO

Os poetas, de idades parellas, amosaron un gran aprecio mutuo nas cartas que intercambiaron ao longo dos anos

06 feb 2013 . Actualizado a las 07:00 h.

Eduardo María González Pondal Abente e María Rosalía Rita de Castro eran dunha idade parella: el nacera en 1835 e ela en 1837. Coincidiron no compostelán patio do desamortizado convento agostiño da Cerca, daquela Liceo da Xuventude, onde despuntaría ela coma actriz afeccionada e el como poeta novato. A amizade común reforzaríase polo esposo dela, Manuel Antonio Martínez Murguía, alentador da obra de ambos creadores do Rexurdimento.

crónica histórica

Refachos das desfeitas borrascas daquela Costa do Pranto (como a definiría Pondal, á par do máis coñecido alcume de Costa da Morte) chegarían ata a sensibilidade de Rosalía. Non en van, A Choíña, unha campesiña laxense, criadora de Alexandra, a primoxénita de Murguía e Rosalía, distráea das súas tristuras cos seus contos e cancións rexionais.

Visita a Muxía

En setembro de 1853, na compaña de Eduarda, irmá do Bardo, visita Muxía con ocasión da romaría da Barca, que tan vivamente reflectiría nun soado poema. Caen ámbalas dúas enfermas do tifo, coidadas polo seu anfitrión, o médico Leandro Abente Chans, tío do poeta por liña materna e avó doutro senlleiro creador: Gonzalo López Abente. Rosalía consegue saír adiante, non así Eduarda Pondal, cuxa morte golpeará tanto nos Abente -bautizarán como Eduarda a outra filla de Leandro, futura esposa de José Valdés Díaz, herdeiro da Casa Pondal-, como na mesma Rosalía, que lle dedicaría a súa irónica alegación feminista Carta a Eduarda.