Marina e Chico


Hai uns anos, unha parella explicounos, así en frío e sen avisar, que o seu gato era tan listo que era capaz de pasar para diante e para atrás as fotografías no ordenador. Foi un deses momentos nos que a Humanidade, a diario, toca fondo sen que sexamos moi conscientes, e que deberan advertirnos de que se aínda non nos extinguimos como especie é por obra e graza da casualidade.

Na nosa casa vive desde hai case vinte anos unha gata fantástica, chamada Cloe, da que teño aprendido moito. En primeiro lugar, en como comunicarme con ela e en que podo agardar dun animal. Por desgraza, creo que ela aínda non sabe o que pode agardar de min. Non aprendeu en todo este tempo, por exemplo, que non me penso levantar pola noite a poñerlle de comer, e mira que insiste. Tamén sei que o seu principal esforzo de interacción coa outra especie que ocupa o seu reino é resolver ese incómodo asunto da fame. É nese momento cando «só lle falta falar», e bota man de todos os seus recursos que ten ao seu alcance para tentar solucionalo. O resto do tempo, agora de vella, ignóranos con elegancia. E, ben pensado, non facemos todos algo semellante nas nosas vidas?

Parece que para querer un animal fai falta humanizalo, é dicir, querer que deixe de ser o que realmente é. Porén, non negaremos que o marabilloso de convivir con eles é cando superamos as barreiras entre especies e nos ofrecen un aloumiño inesperado.

Cando o outro día vin a fotografía de Marina e chico, unha cabra e un can, paseando mortiños de medo polo medio da cidade de Ribeira pensei: que gran libro para nenos por escribir. Que ben os comprendemos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Marina e Chico