Antolóxica. 1972-2019

Xosé Luís Veiras Manteiga convídanos neste verán á súa exposición antolóxica no Museo do Gravado de Artes


Xosé Luís Veiras Manteiga convídanos neste verán á súa exposición antolóxica no Museo do Gravado de Artes. Amósanos nela dende o seu percorrrido polas vereas da iniciación, onda os mestres e os lugares nos que traballaron (Cézanne e Duchamp. Van Gogh e De Kooning. Millet e Bacon. Matisse e Turner. Referencias que Veiras Manteiga exhibe coa mesma devoción coa que as atesoura nos andeis do Camboño), ata a súa etapa actual de esencialidade e linguaxe propia.

Detívenme, na miña visita, neste acrílico sobre lenzo, que leva por título Paisaxe tórrida, no que percibimos precisamente o vehículo expresivo desa esencialidade: a cor. A cor plana coma experimento. Coma experiencia. Mesmo coma expiación. Hai un intre no que o trasno da pintura se lle presenta ao pintor de socato. Un intre no que todo o obxectivo, por fin, desaparece, e no lenzo, xunto cos elementos puros, queda só o subxectivo.

Aí o traballo da man. A pegada da man. O rastro anímico, estético e lírico do percorrido da man polo tempo do lenzo. É a man a que leva a cor, a que leva o instrumento de traballo, a que leva a organización expresiva do cadro. Xosé Luís acada o resumo dos anos de pescuda neste evidenciarse da man; por veces pincelada, por veces pano, por veces a man mesma, tocando a tea.

Mesma serie

Hai tamén outros dous cadros, na mostra, que nolo explican. Forman parte da mesma serie paisaxística, neste caso titulados Paisaxes murcianas e numerados co 1 e co 3. Son tintas sobre papel. Dunha espontaneidade deliciosa. Coma se emulasen apuntes para un traballo meirande. Por eles coido que Veiras chega a un deses intres que adoito chamamos de plenitude; inda que o termo -xa o sabemos- sexa imperfecto. Neles atopamos os compoñentes básicos da obra que nos ocupa: non máis de sete ou oito áreas pictóricas definidas, unha estrutura compositiva coidadísima, resultante de anos de observación e experiencia, o trazo rápido e a presenza da man, do seu xesto e mesmo diría que do seu estado de ánimo, a inmediatez da execución e a harmonía cromática.

Idea no horizonte

A paisaxe que propicia a obra queda reducida a esa simple idea do horizonte coas figuras do primeiro plano. Ás veces ténsenos explicado que a arte consiste nunha perversión ou unha alternativa da realidade. Xosé Luís explícaa en pintura reducíndoa ao elemento primordial da pintura. Explícaa reducíndoa á simplicidade mínima, poética e exquisita. Moitas veces, o que nos afecta dunha paisaxe é precisamente iso. A contundencia do sinxelo, do limpo, coma o ceo dun amencer ou a inmensidade dunha chaira. Ese mión conceptual da realidade, que Veiras ollou coma a través dos ollos dun ser novo e que onde mellor se percibe é alí, diante do orixinal, nas salas que don Javier Expósito Paradela deu para a arte no Museo do Gravado de Artes, en Ribeira.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

Antolóxica. 1972-2019