Na arquitectura contemporánea de Galicia estase a facer algo máis interesante para reconciliarnos coa modernidade
13 may 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Non adoito posicionarme en cuestións relativas ao mundo entre cousas boas e malas’. Son categorías que poden funcionar para os contos infantís, pero o mundo é máis complexo.
Por exemplo, eu non sei o que é boa arquitectura, aínda que é unha expresión que se emprega con frecuencia para diferenciala da mala arquitectura, abofé que máis difícil de definir. E se concretar o que é mala arquitectura non é doado, tentar facelo coa boa aínda é peor, porque aí os criterios estéticos das persoas difiren moito máis. As formas rectilíneas da modernidade xeran discrepancias en persoas de gustos máis clásicos. Non é casual que moitos veciños definan con retranca moitos centros de saúde de recente construción coma «os tanatorios».
Porén, creo que na arquitectura contemporánea de Galicia estase a facer algo máis interesante para reconciliarnos coa modernidade: explorar as capacidades da madeira como elemento estrutural e decorativo. Dous dos últimos premios de arquitectura recibidos na comarca, o centro de hidroterapia de Outes e a biblioteca do pazo do Martelo en Rianxo, destacan polo seu uso deste material. Ti poslle madeira a un espazo habitado e a percepción existente cambia ao momento.
Será nostalxia ou será algo máis profundo. Sentimos que ese espazo é máis próximo, máis humano, aínda que a madeira veña de Noruega. Eu vexo nesas madeiras de calidade e nesa construción un camiño proveitoso, non só para vivir en espazos máis humanos, senón por crear un futuro sustentable para o noso monte.