Luís Noya: Cando a xubilación regala unha paixón

Ao deixar de traballar, o rianxeiro descubriu na pintura a súa gran afección


ribeira / la voz

Empezou, na súa etapa laboral nun taller mecánico, a familiarizarse co mundo artístico. Dáballe voltas aos ferros e empataba uns cos outros coa soldadura ata conseguir figuras artísticas. De feito, fixo unha reprodución da Virxe da Guadalupe e tamén dos corpos de escritores como Rafael Dieste, Castelao e Manuel Antonio. Pero foi cando se xubilou que Luís Noya descubriu a arte en toda a súa inmensidade. E tan prendido quedou da súa afección que agora, con 80 anos cumpridos, non pode pensar noutra cousa. Pasa todo o tempo que lle regala a vida pintando paisaxes e esbozando retratos, as súas temáticas preferidas.

Aínda que se mergullou neste mundo de xeito autodidacta, despois de que a súa muller e a súa filla lle regalaran un cabalete, pinceis e pinturas, Luís Noya non tardou en ser consciente de que quería máis e acudiu a un veciño de recoñecida sona, Raúl Gil Burés. Hoxe, dúas décadas despois de pisar por vez primeira o seu estudo de Taragoña, segue acudindo puntual á súa cita co mestre cada xoves: «Somos un grupo de media ducia de persoas que nos xuntamos tanto para aprender e practicar como para conversar e intercambiar experiencias».

Co profesor comezou, como ten que ser, pasiño a pasiño: «Estiven tres anos pintando con carboncillo e facendo retratos, o que me axudou moito cando dei o paso ao óleo. Ao fin e ao cabo, non hai que esquecer que no debuxo está a base da pintura». E así foi, pouco a pouco, descubrindo a súa gran paixón: «Teño tempo libre de sobra e traballo con moita paciencia, se ben é certo que cando comezo un cadro non son quen de parar ata que o remato».

Gústalle deixarse inspirar polo seu Rianxo: «Vivo preto do paseo marítimo e encántame recrear esa zona, aínda que tamén me deixo levar por unha aldea fermosa ou un recuncho con encanto. Todo me sirve e se me atopo algo interesante, sexa onde sexa, sácolle unhas fotografías e gárdoas ata que se me dá por reproducilas nun lenzo». Luís Noya asegura que non é home de grandes retos, senón máis ben de marcarse obxectivos sinxelos para a súa satisfacción persoal: «Aínda que me teñen mercado algunhas obras, non pinto coa intención de vender. Os meus fillos veñen e levan os cadros que queren».

Retratando aos grandes

Iso si, o rianxeiro recoñece que ten realizado por encargo un feixe de retratos, outra das súas especialidades: «Teño moitos de particulares, pero tamén me atrevín con persoas coñecidas como Dalí, Picasso, Rosalía de Castro ou Manuel María». Traballar cunha soa cor é para el un reto e unha satisfacción: «Pintar retratos é completamente diferente ao óleo ou as acuarelas. Hai que ter moito tino, xa que se te pasas co negro non hai volta atrás».

O artista de Rianxo elixiu unha serie de retratos de personaxes coñecidos e outra de pinturas, fundamentalmente de paisaxes e rúas da súa vila, para montar unha exposición no auditorio municipal. Completou a mostra recorrendo a algunha daquelas esculturas que fixera ao comezo da súa traxectoria como artista, unha faceta que aparcou por completo cando descubriu a pintura: «Antes, no taller no que traballaba, tiña todas as ferramentas á man, pero desde que me xubilei só quero lenzos e pinceis».

Luís Noya asegura que a pintura foi para el o mellor dos descubrimentos: «Veume estupendamente, porque estou entretido todo o día e considero ademais que nunca é tarde para aprender». Tanto é así que non dubida en recomendarlle a outras persoas maiores que sigan o seu exemplo: «Sempre lle digo aos xubilados que se busquen unha afección, sexa a que sexa, porque doutro xeito, as horas tardan moito en pasar».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Tags
Comentarios

Luís Noya: Cando a xubilación regala unha paixón