Viaxes interxeracionais


Son persoa de pouca memoria, pero hai detalles que, sexa polo que sexa, me quedan gravados. Un deles veume hai uns días á cabeza. Agora que centos de mozos da comarca estarán atacados polos nervios agardando o inicio dos exames que decidirán o seu futuro universitario, recordo que cando era eu a que estaba preparando a selectividade a profesora de inglés propúxonos como tema para un comentario de texto o abismo xeracional. Por suposto, non teño nin a máis remota idea de que foi o que escribín naquel momento sobre unha cuestión que, certamente, entendo moito mellor agora que cando era unha adolescente que, como a maioría, sabía de todo moito menos do que pensaba. O caso é que isto me veu á cabeza na fin de semana ao ver a un grupo de persoas maiores de excursión e, con elas, a algún rapaz.

Esa imaxe tróuxome á cabeza outra idea á que lle levo dando voltas desde hai unhas semanas. Foi no cabodano da miña avoa. Lembreime das viaxes que faciamos os netos todos -que xa hai que ter valor porque somos media ducia- cos avós e pensei en que deberían recuperarse as excursións do cura. Así é como chamabamos nós ás viaxes que organizaba o noso párroco cando daban as vacacións no catecismo, e máis alá da orixe relixiosa da expedición, esas escapadas creaban un vínculo interxeracional difícil de conseguir.

Recordo os madrugóns para coller o autobús pola fresca, os bistés empanados, comprar toallas en Portugal que logo estreabamos se nos levaban á praia, e ao avó berrando para que non nos metéramos moi dentro no mar. E o cansazo ao chegar o final do día. Pero, sobre todo, recórdoos a eles.

Por iso reivindico que desde entidades sociais ou veciñais se promovan máis viaxes para vellos e cativos. Penso que hoxe en día hai menos diferenzas entre netos e maiores que as que poden existir entre eu e os meus avós, polas circunstancias nas que se criaron eles e nas que o fixen eu. Pero o abismo xeracional nalgúns aspectos é maior. Quizais porque, aínda que se bote man dos maiores para coidar dos cativos, comparten menos tempo ca antes.

A imaxe dos nenos de expedición cos seus avós que daquela era habitual, hoxe é case excepcional, ata o punto de chamar a atención doutros viaxeiros que se cruzan con eles. Os do grupo do outro día eran da provincia de Lugo, e os dous ou tres cativos que ían con eles eran, a falta dos propios, coma os netos de todos, todos os coñecían e todos lles falaban con familiaridade. Pareceume bonito e reafirmoume na miña idea de que as mellores excursións eran as do cura. Aínda que os que hoxe están preparando a selectividade non o entendan.

Autor Marta Gómez CIUDADANA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Tags
Comentarios

Viaxes interxeracionais