A muller que fixo do cancro un poema

PORTO DO SON

Escribiu «Limaduras de prata» mentres estaba recibindo tratamento con quimio

16 mar 2017 . Actualizado a las 05:00 h.

Superada a dura proba de erguerse de novo despois de recibir un dos diagnósticos máis dramáticos, a fase do tratamento é por moitos considerada o momento ideal para espremer a súa vea artística. Hai quen compón cancións, quen enche de cor brancos lenzos e quen plasma as sensacións en publicacións que buscan axudar a aqueles que atravesan unha situación similar. Pero seguro que son poucos os que, coma Luisa Abad, conseguen converter esa loita en poesía. Esta coruñesa ven de publicar un libro de poemas, Limaduras de prata, que ademais de reflectir a súa experiencia ten unha vertente solidaria, pois todo o que se recade coa venda irá a parar ao peto á Asociación Española de Loita contra o Cancro.

Luisa Abad xa tiña un poemario publicado cando lle diagnosticaron cancro. Empezara a escribir, despois de xubilarse como mestra, a raíz dun obradoiro de poesía impartido por Antía Cal, ao que se sumou para tratar de desenvolver a afección que facía tempo espertara nela a escritura. Cando se sumou á longa lista de afectados pola temible enfermidade decidiu non desperdiciar aquelas interminables noites de insomnio. Narrou, en forma de composición poética, os seis meses de tratamento con quimioterapia, incluíndo tódolos detalles: « No libro toco temas que van desde os compañeiros que tiña na sala do hospital ata o papel dos voluntarios que pasaban ofrecendo café, pasando pola forma que teñen as bolsas de quimio, as enfermeiras e os médicos que, por mor dos recortes, non podían dedicarnos o tempo que lles gustaría».

Pode que no fondo o cancro, coma o desamor ou outro tipo de experiencias negativas, sexa fonte de inspiración, aínda que Luisa Abad recoñece que non foi doado darlle a aquela maraña de sentimentos unha forma de poesía: «É moi difícil, porque se trata dun tema complexo. Mesmo lle busquei un nome poético a esa sensación metálica que acompaña sempre aos enfermos para darlle o título ao libro, Limaduras de prata, e para, ao mesmo tempo, tratar de quitarlle ferro ao asunto».