Moitas das paisaxes vividas e gozadas ao longo dos anos seguen a soportar dignamente as acometidas do tempo, e permiten aínda agromar aquelas sensacións pracenteiras froito dos momentos pausados das primeiras visitas. Outras, pola contra, non correron a mesma sorte.

Teño a impresión de que as intervencións nas paisaxes se veñen acelerando nos últimos tempos baixo criterios marcados por modas de réplica fácil e xurdidas de necesidades cando menos discutibles. Nos despachos das casas consistoriais bolen as ansias por executar un proxecto similar á última novidade que xera un feixe de bendicións a golpe de clic nas redes. E así emerxen os fenómenos virais como o manido «banco máis fermoso do mundo». Un reclamo turístico enxertado sen maior reparo no terreo coa finalidade de reproducirse virtualmente ata a saciedade.

Non hai espazo para a improvisación, todo ten un protocolo: achegarse ao punto determinado, sentar no artefacto e tirar a foto, a poder ser dende atrás para que saia o banco en primeiro plano. A mesma instantánea vaise reproducir nos móbiles dunha ducia de guiados, pero impacientes, visitantes ese día.

Unha versión posterior do banco foi a aparición de bambáns, localizados en lugares elevados con vistas panorámicas e mesmo á beira de precipicios agrestes. Pura adrenalina, vamos!

Lecturas críticas

Estas actuacións puntuais suscitan lecturas críticas e cuestións de resposta múltiple segundo a sensibilidade do interlocutor. Os máis despreocupados agradecerán a posibilidade de sentar comodamente e gozar dunha escena programada de 180º, iso si, tensando ao máximo os músculos do pescozo para acadar o rango de visión sen despegar o cu do banco. Pola contra haberá quen se rasque a cabeza intentando atoparlle sentido a ese moble no medio dun cantil costeiro, ou no alto dun monte chantado sobre un afloramento rochoso que, de por si, ofrece as mesmas prestacións sen interromper a naturalidade da contorna. Unha perda da estética a favor da comodidade. Eu son un destes últimos. Un rosmón!. A miña eiva lévame a desconfiar de actuacións na paisaxe defendidas mediante a fórmula universal de «posta en valor», máis que nada porque, inevitablemente, no segundo membro da ecuación aparecen como termos os danos colaterais. Por suposto o meu desacougo vai en proporción ao lugar elixido para o experimento.

Sendas fluviais

Outra das intervencións máis replicadas son as recuperacións de sendas fluviais nas proximidades dos núcleos urbanos. En certo modo pode defenderse a lexitimidade da cidadanía ao reclamar o uso destes espazos de transición entre o medio urbano e o rural como lugares de lecer. Porén, o pretendido uso escénico da contorna fluvial debe garantir a non afección aos elementos e procesos naturais que actuaron, e actúan, no medio. Poñemos en valor e erramos ao destruír a vexetación de ribeira que, ademais da súa función ecolóxica, evita a erosión natural das abas; erramos cando co afán de crear un camiño chan e perdurábel pavimentamos con materiais duros impermeabilizando o solo; en resume: volvémonos insensibles aos valores naturais e procuramos a calidade escénica baixo unha óptica totalmente antropocéntrica.

Moitos desatinos que adulteran as características do medio físico e perceptivo dificultando a lectura clara das paisaxes. Tal afastamento dos principios de protección, conservación e mínima intervención ofrecen como resultado a domesticación das contornas naturais, como vimos facendo dende que asaltamos a dirección do planeta. Así nos vai.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Tags
Comentarios

Poñer en valor