Suso Valverde: «No mar non hai barreiras, son libre»

O moañés converteu o remo nunha maneira de vida, nunha válvula de escape


Ribeira / la voz

Suso Valverde (Moaña, 1963) é unha desas persoas que demostran a súa filosofía actuando, non falando. Explica que hai dez anos un accidente deixouno parapléxico, pero en canto puido volveu ao remo. Ese é o deporte que o acompaña ao longo da súa vida e que este sábado volveu darlle un novo metal. Foi a prata no Campionato de España de longa distancia, onde demostrou que con traballo non hai obstáculos nin idade que valan.

-Tivo un bo fin de semana.

-Si, foi unha xornada de chuvia e moito vento, pero a verdade é que todo saíu ben.

-Como rematou fichando polo Mar de Noia?

-Esta é a segunda tempada con eles. Estiven sempre en Meira, pero é un club máis centrado no banco fixo. Ao final ás competicións ía cos de Noia. Ademais conseguíronme un barco novo da federación e trátanme moi ben. Estou cómodo e contento. Son de Moaña, e antes de ter o accidente sempre remei con eles. A raíz do accidente pedín un barco á federación para seguir. Teño o club á porta da casa, pero aos desprazamentos ía eu só e ao final viaxaba cos de Marín, Tui, e neste caso cos de Noia.

-Se non é demasiado saber, que lle pasou?

-Hai dez anos caín dun andamio e quedei parapléxico. Tiven unha lesión medular, e o mellor para isto é facer deporte e estar activo. Entón claro, como remei toda a vida en traíña, non me vía xogando en cadeira de rodas ao baloncesto ou tenis... Coñecía o remo e seguín aí.

-É unha motivación máis.

-Si, correcto. Sempre tes unha motivación para adestrar e non estar parado na casa. Se non, non te moves do sofá.

-E por enriba gañando metais.

-Faise o que se pode porque aos meus anos estou competindo con rapaces de 25 e 30. Dóbrolles a idade, pero as medallas son o de menos. O importante é superarme a min mesmo. Se cae algunha moito mellor. A ninguén lle amarga un doce.

-En Noia din que vostede é un exemplo para os rapaces.

-Se eu podo eles tamén poden, e aínda máis ca min. Os rapaces acostuman a poñer impedimentos: que se chove, que se fai frío, e respóndenlles que «se pode Suso tamén ti». Hai que sobrepoñerse, ter constancia e superarse.

-Que tal levou a pandemia e non poder saír a adestrar?

-Non poder saír á auga afectoume bastante. Deume por comprar un remoergómetro porque xa pensaba que o día menos pensado pechaban o ximnasio. E así foi. Adestrei na casa. Facía as miñas sesións, pero faltábanme as horas de mar. Para min valen moito porque o equilibrio é clave. E tamén para ter mellores sensacións. Aínda que fisicamente esteas ben, fáltache un punto para rodar na auga. Adestrar na casa non é o mesmo. Pero menos é nada.

-Antes falabamos de motivación. Onde atopa vostede a súa?

-En superar as miñas metas e a min mesmo. Agora a idade vai pesando e busco manter as marcas. Non é como cando es un rapaz que sempre vas subindo. De 40 a 50 vas aguantando, de 50 a 60 xa non sei [ri]. Xa non corres, xa andas. Trato de estar aí. Vou máis por sensacións. Se teño un adestramento con tres series, se vexo que non dou na última, pois paro. E se vexo que vou moi ben, pois igual acabo cunhas pesas. Non se trata de morrer no intento.

-Logo do campionato de España, que máis ten por diante?

-Entre marzo e abril ten que celebrarse a Copa Primavera, pero quen o sabe é Beni Horta [o adestrador do Mar de Noia]. Logo sempre hai varias regatas en Portugal, pero con isto do covid non sei se iremos. Logo hai o Campionato de España.

-E canto tempo se ve no mundo do remo?

-Eu mentres o corpo aguante e non teña lesións seguirei. Non sei. Este ano fago 58 anos. Estou ben fisicamente. A idade é un número que está no carné. Miro ás veces aos rapaces e deben pensar, «pero que fai este vello?». Pero síntome ben, e no mar non hai barreiras, son libre. Non hai bordillos. Alí é todo chan. Mentres poida seguirei dando guerra.

-Que lle diría a un rapaz que dubida se facer ou non deporte?

-Dígolle sempre que faga o que lles gusta. Dá igual o deporte que sexa, pero que se enchufen e lle dediquen tempo. É unha válvula de escape. Pódese estudar, traballar e facer deporte. Eu teño chegado canso de traballar e poñía o chándal ou a malla e xa me cambiaba o chip. Xa deixaba de pensar. As preocupacións esquécense. É bo que fagan deporte.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Suso Valverde: «No mar non hai barreiras, son libre»