Xan Creo: De experto mariño a tripulante dun veleiro centenario

m. x. blanco RIBEIRA / LA VOZ

NOIA

marcos creo

Percorreu o mundo en barcos mercantes e agora axuda a manter vivo o balandro Joaquín Vieta

06 jun 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Din aqueles que coñecen o oficio que, a pesar da súa dureza, o mar engancha. Debe ser certo, porque Xan Creo estivo boa parte da súa vida percorrendo o mundo a bordo de mercantes, travesías nas que padeceu algún ca outro susto, e agora, xa xubilado, segue estreitamente vinculado ao xigante azul. Foi un dos salvadores do Joaquín Vieta, un veleiro centenario que estaba a piques de ser esnaquizado, e desde entón forma parte do equipo que se encarga de mantelo a flote, co único fin de preservar un elemento do patrimonio marítimo único. Goza vendo o balandro sucalas augas da ría de Muros-Noia.

Aínda recoñecendo que pasou momentos complicados ao longo da súa traxectoria como mariño, Xan Creo non se arrepinte da improvisada decisión que tomou cando tiña 17 anos. Estaba nun bar da Barquiña (Noia) vendo o despegue do Apolo 6 cun grupo de amigos, cando un veciño que era patrón entrou preguntando se había alguén disposto a embarcar. El nunca pisara un barco, pero ofreceuse e en poucas horas estaba rumbo a San Sebastián para enrolarse na súa primeira marea: «Miña nai púxose histérica, pero eu seguín adiante e marchei». Pode dicirse que desde entón o mar foi a súa segunda casa, pois ata que se xubilou só fixo un pequeno parón en terra para traballar na imprenta Sementeira, montada por un amigo.

Nos barcos, este noiés viviu, como el mesmo confesa, momentos bos, regulares e malos. El resistiu, pero recoñece que «no mar estás en risco continuo, nunca sabes se vas chocar, ter unha vía de auga ou que veña un temporal e bote o barco a pique». Iso engadido a outros perigos menos coñecidos, pero igual de importantes. El lembra os ameazantes bloques de xeo dunha travesía cara a Canadá: «Cando chegamos a Terranova estaba todo xeado, menos mal que avistamos un barco máis grande ca o noso na proa e nos situamos á súa estela para que nos fora abrindo camiño».