«Luras conxeladas taponaron un burato no barco»

O capitán de pesca xubilado Félix González Túñez empezou na cociña e acabou de capitán de flota

M.G.
Ribeira / la voz

Segundo fillo dun matrimonio de mar. Neto de mariñeiros por parte de nai e de pai. Todos os irmáns, profesionais da pesca. Podería ser a descrición de calquera persoa nada en Noia, mais é a vida de Félix González Túñez.

A historia comeza nunha vila onde o mar é o principal sustento das familias: «Empecei a traballar no mar en 1975, cando tiña 19 anos, como axudante de cociña. En Noia, daquela, o mar era o único traballo que había, porque non tiñamos industria nin fábricas» di este lobo de mar. Alén da situación da localidade, cun avó materno que navegaba a vela polo Atlántico e un avó paterno redeiro na casa do mar de Vigo, poderíase dicir que o mar xa era algo case xenético na familia de Túñez.

Tras unha tempada nas cociñas, comezou a súa vida de mariñeiro e, ao longo dos anos, continuou a súa formación para chegar a ser contramestre, patrón, capitán de pesca e inclusive capitán de iate. Con esta bagaxe, chegou a ser capitán de flota de empresa: «No 95, enviáronme para abrir en Namibia unha factoría onde traballaban 400 mulleres. Ademais de ser o director, tamén controlaba todas as embarcacións de fresco, conxelado, mercantes e de exportación directa a Europa. Logo fixen algo parecido en Boston e Arxentina».

Mareas de sobresaltos

As anécdotas no mar, que despois de tantos anos non son poucas, acoden á memoria do capitán en numerosas ocasións. «Fomos a Libia a facer un estudo de pesca e acabamos sacando da auga un mísil ruso. Tamén tivemos que ir a Yemen a facer outro estudo e colleunos na metade da guerra. Os soldados de Yemen do Sur rompéronnos todos os equipos do barco e botáronnos do país, así que navegamos ata Somalia con máis de vinte médicos cubanos como refuxiados».

Foron uns anos complicados para Félix González e a súa actividade marítima, e os riscos non só non acabaron aí, senón que continuaron nos diversos países que visitou o capitán. «Traballamos nas augas de Marrocos cando os saharauís pedían a independencia e atacaban os barcos españois. En Libia, un compañeiro e eu acabamos na comisaría por facer deporte en pantalón curto no peirao. Coa ditadura de Gadafi alí, a vida no porto non foi nada cómoda para nós».

Non obstante, este lobo de mar tivo a sorte de non ter que lamentar ningún naufraxio, aínda que nalgunha ocasión si que estivo preto: «Nas Malvinas, un barco golpeounos deixando un burato na bodega de oito metros de largo. Grazas ás luras conxeladas que tiñamos alí, quedou taponado ata que chegamos a reparalo».

Ademais dos numerosos conflitos aos que se enfrontaban, Túñez e a súa tripulación tampouco se libraban das inclemencias do tempo. Neste caso, o capitán lembra os acontecementos que tiveron lugar durante a pesca de bacallau en augas canadenses: «Había un temporal enorme e saíu voando unha porta de tres toneladas con tan mala sorte que lle rozou no peito a un compañeiro. Deixoulle unha ferida aberta á altura do corazón que non paraba de sangrar. Encima, o helicóptero tivo moitísimas dificultades para chegar a causa da tormenta e nalgún momento pensamos que non ía vir. Por sorte, finalmente quedou ingresado en Canadá e non houbo que lamentar nada máis grave».

Mar de Noia

No 2004, tres anos despois da súa xubilación, Túñez fundou, xunto con 200 persoas máis, a Asociación Mar de Noia e converteuse no seu presidente ata o día de hoxe. Esta asociación, formada por persoas con experiencia no mar, permitiulles abrir o Museo do Mar noiés. «No 2011, cedéronnos a antiga praza de abastos e alí puidemos abrir o museo. No 2016 pechamos e gardamos todo o material en almacéns para comezar coa construción do novo edificio. Esperamos que estea listo para finais deste mesmo ano. Durante o lustro que estivo funcionando, abríamos unicamente os xoves e os domingos polas mañás e as visitas foron de 60.000 persoas».

Pese a non estar en activo hoxe en día, o museo albergou, e albergará proximamente, diferentes seccións relacionadas co mar, dende motores completos e pezas ata un simulador de ponte de mando con todos os equipos en funcionamento: «Temos a colección completa do motor Ayón e do Forte, ambos patentados en Noia; nóminas das factorías e cartas de despedimento; a mandíbula superior da primeira balea que se pescou en Caneliñas no 51; un arquivo con máis de 5.000 fotografías de varios séculos e unha biblioteca náutica con documentos e libros dende o século XVIII ata hoxe».

Namibia

Túñez lembra o seu traballo en Namibia como o que máis gozou: «O mundo laboral deume todos os coñecementos que precisaba para ser director xeral, así que para min foi o traballo máis fácil que fixen. Ademais, puiden levar á miña familia comigo».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

«Luras conxeladas taponaron un burato no barco»