Primeiro marchou o Oasis, e agora finou Benigno

Benigno Blanco Martínez faleceu aos 72 anos

Benigno Blanco
Benigno Blanco

Tanta nova lutuosa que nos chega por todos os medios ameaza con trivializar a morte, pero un négase a deixar pasar a de Benigno Blanco Martínez no medio dos centos que se producen cada día a causa do covid, porque Benigno non morreu polo maldito virus e porque el ten unha historia en Boiro que ben merece esta homenaxe, unha historia popular que o fixo acredor ao pedestal dos inesquecibles, no que están Manolo o do Bocacho, José o do Salvador Muñiz, Toño Palliñas e algún que se me esquece.

Como ocorre en Boiro, a identificación da xente vai sempre aparellada ao familiar ou á actividade máis coñecida, e Benigno queda na memoria popular como Do Oasis, pola cafetería que rexentou toda unha vida, un establecemento que ben merece ser lembrado como escola de hostaleiros e camareiros, porque alí, servindo naquela barra e naquelas mesas de area de Carragueiros cristalizada, deron os seus primeiros pasos moitos profesionais do sector que hoxe, nestes pésimos tempos para o colectivo, están á fronte de negocios ou traballando neles.

Naquel Oasis gozabas das mellores cañas acompañadas dun pratiño de patacas da casa fritidas e pinchos de tortilla a fartar, e dos bocadillos de xamón asado, pero tamén da simpatía de Benigno, que tiña a facultade de saber estar en case todas as caralladas históricas: algunha, vítima doutro inesquecible como O Candocho, como aquela falsa quiniela de 14 a conta da que foi unha festa con barra libre que rematou en calote; outras, de verdugo, como cando lle enviou a Garda Civil a un irmán porque tiña gardado un feixe de bombas para celebrar a liga do Real Madrid e augoulle a festa co susto dunha inspección por almacenamento de pólvora.

Pero tralo Benigno hostaleiro e a súa simpatía había unha gran persoa integrante dunha humilde e numerosa familia da Boliña que con traballo, dedicación e emprendemento soubo labrarse un futuro. Futbolero, recoñecido barcelonista, fundou un histórico do fútbol sala a nivel galego ao que lle puxo por nome Oasis, no que tamén xogou, e foi un apaixonado do Boiro. Hoxe que nas radios falan dos sanedríns, a algúns viríalles ben asistir a aqueles faladoiros que con intensidade, algunha de máis, se vivían no establecemento, con Benigno sempre metendo baza.

Hai xa anos que marchou o Oasis, e agora finounos Benigno, e a hostalería ten motivos para estar de loito, porque foise un mestre hostaleiro, un loitador que pelexou con dignidade contra unha enfermidade que foi consumindo o corpo que coñeciamos, pero non á persoa que quixemos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Primeiro marchou o Oasis, e agora finou Benigno