Un boirense na loita antifranquista


oi pouca xente en Boiro sabería dicir, a día de hoxe, quen foi Antonio Seoane. E sorprenderíanse ao descubrir que estamos a falar dun dos maiores heroes que tivo nunca o noso país. Trátase dun persoeiro máis asimilable aos tempos das grandes xestas, e incluso a lendas mitolóxicas, que aos nosos tempos de espectáculos triviais, da industria do entretemento insubstancial e da procura do inmediato por riba do contido.

Seoane naceu en Boiro en 1906, pero tivo que emigrar a Arxentina coa súa familia tan só cinco anos despois. Alí viviu a típica existencia de emigrante pobre: traballou dende neno como carpinteiro e repartidor de periódicos, mantivo contacto coas comunidades da súa Galicia local e estivo atento aos designios do seu país de orixe. Pero o compromiso cos seus e co futuro de todas e todos, que late dentro dun verdadeiro demócrata, impulsouno a afiliarse ao Partido Comunista e a viaxar a España para loitar contra o franquismo cando xa era pai e a súa vida na Arxentina comezaba a ser tranquila e cómoda. A ditadura fascista trataba de se consolidar sobre os cimentos dun país destruído pola guerra; e mentres miles de republicanos intentaban fuxir da represión do bando nacional, Antonio Seoane introdúcese secretamente no país para unir as súas forzas á resistencia antifranquista.

Uns meses despois, Seoane sería o xefe do Exército Guerrilleiro en Galicia. Poucos exemplos máis nobres se me ocorren da amplitude que pode ter o concepto de patria e dunha mostra maior de sacrificio para defendela. Seoane foi detido xunto a José Gómez Gayoso, o responsable do PCE en Galicia, nunha encerrona do réxime. Tras meses de torturas e interrogatorios, foron asasinados o 6 de novembro de 1948. Polo que hoxe fai xustamente 72 anos. Os seus restos (o dos dous camaradas) están enterrados no cemiterio de San Amaro na Coruña e cada ano un grupo de veciñas e veciños lles brindan unha merecida homenaxe.

Figuras como as de Antonio Seoane, Gayoso ou Bríxida Muñiz lémbrannos algo importantísimo. Lémbrannos que o pobo español nunca foi fascista, que as elites tiveron que recorrer ao exército e á guerra para extirpar a democracia do noso país e que só conseguiron establecer unha ditadura mediante a represión e o asasinato das e dos demócratas. Lémbrannos, ademais, que existiron unhas poucas persoas que o abandonaron todo, incluso cando xa estaban a salvo e poderían ter elixido unha vida tranquila e incluso acomodada, e arriscaron o seu futuro por un futuro para todas e todos. Por un futuro de xustiza social, igualdade e democracia. As e os veciños de Boiro temos a figura de Antonio Seoane para lembrarnos todo isto.

O realmente valioso da memoria son os exemplos humanos daqueles antepasados que contribuíron á construción do mellor do noso presente, de todo aquilo que é digno de coidar e protexer. Pero a memoria histórica é tamén o «recordo» do que queremos ser no futuro; do que sempre quixemos ser. Figuras como a de Antonio Seoane, Gayoso ou Bríxida Muñiz personifican, non só a loita pola liberdade e a defensa da democracia, senón tamén un anhelo. A promesa dunha sociedade máis xusta e igualitaria. Onde cada muller e home sexan donos da historia e non as súas vítimas.

Por Néstor Sieira Coordinador de EU

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Un boirense na loita antifranquista