O monte do Sino chora pola marcha de Juan o de Oliva

Juan Manuel Lojo finou o luns de forma inesperada


Omonte do Sino foi outro campo de xogos da nosa nenez. Sendo máis grande, sempre me preguntei de onde procedería o nome porque é o do máis orixinal. Prefiro pensar que ten que ver coa acepción de destino, de predestinación, porque os nenos que xogabamos entre os seus piñeiros estabamos predestinados a ser felices, e abofé que o eramos daquela e, espero, ao longo da maior parte das nosas vidas, aínda que estas sexan efémeras, tanto que xa boto de menos a moitos dos que nos confundiamos entre os picaños e fieitos: os cativos do Camiño de Vello, os de Bao, e, como non, os das casas da contorna do monte. Dunha destas saíu Juan Manuel, o fillo de Oliva, que no noso Boiro sempre se lembrará como Lojo. El foi o último dos nenos e nenas que gozamos do monte do Sino en emprender a marcha, trala senda dos sempre estrañados e queridos José Enrique, Elías e o meu case irmán Juan.

Lojo finou antonte de forma inesperada tras superar unha grave enfermidade que, porén, lle deixara secuelas polas que optara por coidarse máis nos últimos tempos.

A vida obrigárao a madurar rápido, e fixo o que moitos mozos dos anos setenta: marchar a navegar, como fixera seu pai, que tamén finou mozo. Pero antes, como outros nenos boirenses, xa probara se tiña vocación para ser cura e entrara no seminario dos Padres Somascos de Caldas de Reis.

Xa sendo un home, Juan o de Oliva, ou Lojo, compartía o seu humor pola hostalería da vila: Oasis, Bocacho... e gozaba das festas coma o que máis, na compaña dos caralláns do pobo.

Pode que o noso sino sexa que as nosas almas volvan ao monte, pero mentres, os piñeiros choran as ausencias.

Por Juan Manuel Lojo Pérez (Boiro, 1955)

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Tags
Comentarios

O monte do Sino chora pola marcha de Juan o de Oliva