As hipotecas


A miña caseira na Pobra do Caramiñal, Encarna, tería despachado a polémica do agora alcumado imposto ás hipotecas con esta aseveración: «Pepe da Estrada, quedou como estaba». A priori sería suficiente argumento se non fose pola retranca que hai detrás, pero convén que saibamos como afectaba aos veciños de Barbanza-Muros-Noia. A Xunta ten establecido o tipo máis alto permitido do 1,5 %, se ben queda reducido no 1 % tratándose de familias que non teñan un patrimonio superior a 200.000 euros máis 30.000 euros adicionais por cada fillo ou do 0,5 % cando o comprador sexa unha persoa con discapacidade funcional física, psíquica ou sensorial. E agora?

Coincidindo coa opinión xeral de que o que non vai en bágoas vai en suspiros, o que pretende Sánchez co Real Decreto Lei 17/2018, de 8 de novembro é, aproveitando o estado de ánimo da xente, simular un castigo á «maldita» banca en amparo dos máis febles. Non sería estraño que nos sorprendese coa aplicación da lei hebrea que se describe no Deuteronomio, segundo a cal cada sete anos é obrigado perdoarlle as débedas aos debedores, sempre e cando sexan dos da túa corda!

O máis grave desta farsa está na orixe. Unha liorta ideolóxica provocada dentro dun dos poderes máis importantes nas democracias, o xudicial, por iso os réximes comunistas e totalitarios comezan sempre por neutralizalo para substituílo, como tamén o fixo Franco en 1963, no que se coñece como o segundo franquismo, cos tribunais de orde pública, para que a función dos grises fose eficaz e rápida, porque Franco tampouco era, precisamente, un liberal.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

As hipotecas