Afortunadamente, aínda quedan refuxios onde se vive a hostalería de antes, onde se bota unha risada con quen está ao lado e se contan historias que non caben no Google
05 may 2026 . Actualizado a las 10:25 h.O tipo de establecemento hostaleiro do século pasado era ben distinto do actual, e seguro que tamén será moi diferente do que nos agarde no futuro. Nos bares de antes todos se coñecían, interactuaban e facían da conversa un oficio: quedaban para xogar partidas de dominó ou de cartas, tomaban varios chatos e arranxaban a vida dos demais, comentaban o futuro do lugar e as obras en curso. Falaban alto, discutían moitas veces por parvadas interesantes e concibían o bar como un centro social onde se redimían as penas e onde a alegría tapaba os desgustos.
Hoxe foi substituído polas máquinas comecartos, viños rápidos e ollos pegados á televisión, case sempre con fútbol de fondo, e polos individuos afincados nas esquinas da barra consultando o móbil. Se están na mesa, tamén portátil e wifi, como se fose un despacho disfrazado de bar. A interacción persoal dilúese, a conversa auténtica desaparece e o bar, que antes era comunidade, convértese nun refuxio tecnolóxico onde cada quen vive no seu propio mundo.
Afortunadamente, aínda quedan refuxios onde se vive a hostalería de antes, onde se bota unha risada con quen está ao lado e se contan historias que non caben no Google. Mais, conforme van desaparecendo os vellos, tamén van desaparecendo esas dinámicas, e os bares vanse transformando, case sen decatarnos, nunha copia fría, onde o espírito galego de conversa, humor e veciñanza se dilúe entre decibelios de tele e sinais de wifi. Se non coidamos estas capelas da vida local, pronto só nos quedarán fotos e lembranzas para contarlles aos netos como se vivía de verdade.