Os covardes

Manuel Gago
Manuel Gago VERMELLO CONTRA O MAR

BARBANZA

CARMELA QUEIJEIRO

03 nov 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Non somos quen de imaxinar que pasados van prender no noso cerebro para toda a vida e xurdir cando non se agardan. A min pásame estes días, vendo os esforzos que fan os técnicos da CEMMA para quitarlle o arpón ao meu tocaio, o golfiño Manoliño. É ler as noticias sobre o asunto e virme á cabeza unha estampa que pensaba esquecida.

Son as ruínas da fábrica da luz do Pozo, no barrio de San Lázaro da Pobra do Caramiñal. Aquela cheminea gorda, coas hedras prosperándolle entre os tixolos, ao carón das ruínas ominosas de cemento ás que os nosos avós nos advertían de non pasar. Pero aquel día estabamos alí todos.

Uns maiores baixados das aldeas de Santo Isidro - motos ruidosas, pelo sen peitear, fumadores- cazaran uns raposos e baixaran matalos ao Pozo. Teño a imaxe aquí gravada, horrorosa: aforcaran os animais duns ganchos daquela cheminea. Os nenos mirabamos pasmados esas cousas de maiores. O líder fumaba orgulloso como só sabían fumar os malotes de barrio. Se a fábrica do Pozo xa era para nós un lugar maldito, desde aquel día converteuse nun tabú. O primeiro raposo que vin na miña vida, máis bonito que nos contos ou nas películas, torturado. Moita mágoa me deu.

Naquela sociedade dos 80 o raposo era unha alimaña; aínda o é hoxe, pero as cousas cambiaron. Hoxe non se convocaría aos nenos para ver algo así; e é moi posible que alguén baixara a abroncar a eses rapaces. Por iso os covardes que dispararon un arponazo a Manoliño fixérono ás caladas. Porque non teñen o valor de enfrontarse a nós.