A luz que amence do escuro


Licenciada en Belas Artes, membro do Taller Experimental de Gráfica, do Colectivo Graph, Adogi, Cialec, Arga e ACE.

Artista meticulosa da estampa en cobre e zinc, procedemento de método directo, gravado en oco, a máis antiga de todas as técnicas de medio ton, mezzotinta/o, á maneira negra... Da acromía á policromía, amplitude na gama de tons, dende o negro intenso e baleiro á pureza exultante do branco estrelado, que definen a obra puída.

Unha estética do sublime, fotográfica, de medios tons esvaídos, suaves e aveludados. O poder da beleza visual e da linguaxe gráfica con efectos plásticos de luxosa calidade. Método subtractivo, do escuro á luz, que acelera o contraste tonal e disipa as fronteiras entre o ton e a profundidade. Refinamento e matiz na escala de grises, e en cor, eis a cuestión.

Tematicamente, un busto semiespido dunha muller sedente/xacente, en escorzo, durmida, cunha bolboreta pousada no peito. Polo título sabemos que é Afrodita, a deusa da beleza, do amor non romántico e da sexualidade na mitoloxía grega, isto é, a Venus dos romanos.

Simbolicamente lévanos a pensar que esta deusa-muller, «saída da espuma», está a ter un soño erótico, á maneira do Pesadelo de Henri Fuseli, imaxe de gran forza plástica, irracional, na que un íncubo seduce e posúe a bela durminte pousado sobre o seu ventre, estereotipo común do folclore tradicional.

Íncubo maléfico

Pero en Yolanda, ese íncubo maléfico devén bolboreta, o que se presta a múltiples interpretacións. A bolboreta, igual que Afrodita, nace núbil e fermosa. E, asociada á mitoloxía e á relixión, é emblema de alegría, espírito de perfección, inmortalidade, renacemento e transcendencia. Soñar con elas é sinal de cambio inminente, pero tamén necesidade de atención e cariño.

Afrodita e a choruma representan a forza luminosa do amor en liberdade. É isto o que reivindica Yolanda? De Safo ao mito de Lilit, símbolo hebraico de igualdade e independencia fronte ao home, e a primeira dona libre da historia, femme fatale por excelencia, rebelde e dona de si, e antítese da muller submisa da tradición xudiocristiá.

Xusto a muller temida que reclaman os movementos sufraxistas na súa loita pola súa emancipación. O feminismo como forza creadora e de transformación total.

Malos soños

Ambivalencia pasional da arte entre a virtude e o pracer. Un pathos entre o subxectivismo irreal e o surrealismo da imaxe. Para Freud, os (malos) soños carrexan os desexos reprimidos da vixilia e abren unha ventá aos nosos abismos inconscientes. Ventás que para Borges son «gretas do inferno», pero que para a psicanálise son a vía directa á libido, ese oculto poder...! E Afrodita-papoula é a gran musa que esixe amar e ser amada, de ti a ti, en corpo e alma.

Borges e Nabokov citan a fábula de Chuang-Tzu -sabio chinés do 300 a. C.-: «Chuang-Tzu soñou que era unha bolboreta. Ao espertar ignoraba se era Chuang-Tzu que soñara que era unha bolboreta ou unha bolboreta que agora soñaba que era Chuang-Tzu».

Somos os soños que nos quedan, Yolanda!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

A luz que amence do escuro