Pablo Fernández: A pluma que tras unha turbia estrea busca unha segunda oportunidade

Gañou o Vicente Risco coa primeira obra, pero tardou cinco anos en lanzar a segunda


ribeira / la voz

As ansias de escribir non son suficientes ás veces para lograr abrirse camiño no difícil eido literario. Nin sequera a consecución dun premio importante constitúe unha sólida garantía. Sábeo Pablo Fernández Barba (Madrid, 1976). No 2015 fíxose co Vicente Risco coa súa primeira novela, Transición. Aínda que o galardón incluía a publicación do libro, non foi tarefa doada por cuestións alleas ao autor e tiveron que pasar cinco anos para que este madrileño afincado en Noia, onde exerce como mestre, conseguira lanzar a segunda obra: O día que lle puxen lume á libraría de vello.

Un escritor que está preso por motivos que descoñece e durante o cativerio acaba redactando unha confesión literaria converteuse no protagonista desta novela de carácter social que, en palabras do autor, afonda nos temas da liberdade de expresión e da calidade democrática do país. Con ela, Fernández Barba busca chegar ao gran público, lograr o pulo definitivo para seguir publicando, pois ao longo deste lustro de seca editorial nunca deixou de xuntar letras.

Á espera de comprobar a resposta dos lectores, o autor asegura que o lanzamento da novela por parte de Edicións Morgante supón para el un raio de esperanza despois de atravesar un camiño de espiñas nos seus comezos como escritor. A súa primeira novela tivo un percorrido curto e accidentado. Primeiro, porque a editorial que segundo as bases do Vicente Risco tiña que encargarse da distribución, Sotelo Blanco, non estaba en condicións de facelo, polo que Transición pasou a mans de Urco. E despois, polas críticas que recibiu Pablo Fernández, ao que chegaron a acusar de machista.

Aínda que o escenario non era o esperado, a pluma afincada en Noia non se amedrentou. Seguiu escribindo, pois como recoñece, sempre o fixo por afección, ata o punto de que foi un amigo o que o animou a probar fortuna nun certame. Agora ten un carro de historias enriba da mesa: «Eu escribo para min, pero iso é un tópico, o que se busca sempre é que haxa xente que lea os libros, canta máis mellor». Iso si, sostén que trunfar no eido das letras non é algo que lle quite o sono: «Polo menos, que o fracaso sexa literario e que non haxa un xuízo paralelo a este campo como aconteceu coa primeira obra, con críticas infundadas e de corte persoal que me pecharon as portas».

Sempre en galego

Agora, máis ca rexurdir das cinzas, Fernández Barba busca acadar unha situación de normalidade, coma un escritor que é tratando de abrirse camiño: «Non teño de onde rexurdir porque nunca cheguei a alzar o voo, o único que espero é que o libro vaia para diante e se pronuncien os lectores». Se a resposta é positiva e ten apoio editorial, está disposto a seguir publicando e continuará facéndoo en galego, o idioma no que se sinte máis cómodo, aínda que como madrileño que é, ata hai dúas décadas falaba en castelán: «Cando cheguei, pouco a pouco funme facendo coa lingua e un día espertei falando galego. Agora é o meu vehículo de expresión e non teño o mínimo interese en cambialo á hora de escribir».

O libro que vén de publicar este noiés de adopción xa estaba listo antes da irrupción do coronavirus. A diferenza de outras plumas que atoparon no confinamento as condicións idóneas para deixarse levar, Pablo Fernández asegura que para el foi unha etapa de seca: «Non toquei o teclado, foi un tempo de moita presión e non puiden concentrarme». Admite, iso si, que xa está mans á obra de novo.

Estrea. Pablo Fernández Barba estreouse no eido literario con Transición, unha novela de intriga coa que gañou o Premio Vicente Risco no ano 2015.

O regreso. O noiés volve agora con O día que lle puxen lume á libraría de vello, que ve a luz da man de Morgante.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Pablo Fernández: A pluma que tras unha turbia estrea busca unha segunda oportunidade