Barbantia e o sereos, como antídotos

Ramón Ares Noal
MONCHO ARES RIBEIRA / LA VOZ

BARBANZA

O limitado aforo do auditorio de Rianxo quedou escaso para a gala

20 dic 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Nun 2020 complicado para todos, a actividade da Asociación Cultural Barbantia, coroada coa entrega dos premios Sereo, erixiuse onte coma antídoto contra ese virus que todo o acapara sen distinción e cuxos efectos incluso se fixeron notar na gala de entrega dos galardóns, á que só puideron asistir sesenta persoas, a quinta parte do aforo do auditorio municipal de Rianxo.

Os elixidos foron testemuña de toda unha homenaxe ás manifestacións culturais barbancesas concentradas na música de Roberto Bolaño, á tuba, e Irati Font, ao chelo; que abriron, deron continuidade e pecharon o acto; no teatro, a literatura e a creatividade de Esther Carrodeguas; na actividade cívica e social de Terra de Outes; no traballo incansable do etnógrafo, mestre e escritor Clodio González; na que zumega o propio Rianxo, por historia e por presente; e na que abandeira a propia entidade que outorga os recoñecementos.

Na quenda da entrega de premios, Esther Carrodeguas non asistiu en persoa á recollida do Sereo á Traxectoria Cultural no Barbanza, pero si a través de súa nai e por medio dunha vídeo chamada, xa que se atopa en Madrid facendo unha residencia para o Centro Dramático Nacional ata xuño. Amosouse moi emocionada por momentos, e insistiu en que non merecía o premio porque a súa traxectoria está a punto de empezar, aínda que si admitiu que leva feito moitas cousas, desde teatro, ata literatura, colaboracións con entidades coma Barbantia. Ela, que se declarou contraria ás fronteiras, confesou o seu apego á súa terra e un cariño especial ao grupo de Teatro Airiños, do que foi directora e que leva no corazón.