Alfonso Costa: «En Barcelona aprendín a pintar, pero en Galicia, a soas, atopei o meu estilo»

M. X. Blanco RIBEIRA / LA VOZ

BARBANZA

marcos creo

O pintor noiés acaba de recibir o Premio da Crítica pola súa longa traxectoria

29 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

O palmarés de Alfonso Costa (Noia, 1943) vén de sumar un novo galardón. Trátase do Premio da Crítica de Galicia na modalidade de artes plásticas, que recoñece o medio século de traxectoria do pintor barbancés. A distinción supón, como el mesmo recoñece, un extra de ilusión para seguir creando nun momento da súa dilatada carreira no que segue apostando pola investigación e a reinvención.

-Como recibiu a noticia deste novo galardón?

-Pois co corazón a piques de saír do peito, pois non sabía nin que estaba seleccionado. É un premio especial, porque é concedido pola crítica, porque ten 43 anos de vida e porque recoñece toda a miña traxectoria.

-Unha traxectoria que arrancou lonxe de Galicia...

-Si, a miña primeira exposición tivo lugar en Xaén no ano 68, pero realmente foi en Barcelona onde descorreu a metade da miña carreira artística, e sobre todo onde despuntou.

-Quizais non sería artista se non se tivera marchado de mozo a Barcelona?

-Pode que non, se ben é certo que a sorte tamén foi importante. Eu tívena cando fun seleccionado para unha exposición colectiva na Galería 13 de Carlos Aguilera. Foi crucial, porque a partir de aí empecei a expoñer, a conseguir premios e, por riba de todo, logrei a beca que me permitiu estar un ano en Florencia, estudando o mundo do Renacemento.

-A que se debeu o regreso a Galicia?

-Sigo a ter un estudo en Barcelona, se ben é certo que desde hai dez anos estou máis tempo en Galicia ca alá. Alí traballo na cidade e cando estou aquí, no campo, son dúas formas de interpretar a arte. Iso inflúe moito na miña obra.

-Hai entón dous Alfonso Costa?

-Si. Barcelona é un mundo máis aberto, onde aprendes, ves arte e coñeces artistas. En Galicia creo en soidade, porque é onde entro en conexión co mundo.

-Hai entón diferenza entre as obras que crea en Barcelona e as de Galicia?

-A miña obra nunca é igual. A última colección que amosei na Universidade de Santiago supuxo un cambio tremendo, unha ruptura total coa traxectoria anterior. Eu penso que un artista non pode quedar estancado, ten que estar sempre redescubríndose. Ás veces é difícil atopar novas formas de expresión e ata temos que situarnos fóra de nós para conseguilo, marcar unha certa perspectiva. En Barcelona aprendín a pintar, pero en Galicia, a soas, atopei o meu estilo, o meu camiño.

-Como se produciu esa ruptura co pasado da que fala?

-É unha serie en negro, na que quería investigar a nada, ese movemento que hai dentro dun, por iso presentei formas sen principio e sen fin. Logo, noutra sala, falaba do ser humano que busca a perfección, pero que destrúe todo o que constrúe. Foi unha exposición que buscaba sorprender e conseguiuno, froito dun traballo que viña realizando desde hai unha década. Aparteime da figuración para camiñar cara a abstracción máis íntima.