Pilar Sampedro: «Odiar o propio é tan triste como non ser quen de soñar os nosos soños»

EME CARTEA A VOZ DE BARBANTIA

BARBANZA

ABRALDES

Defende que se recuperen as mulleres que escribiron e se silenciaron

25 jul 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Debido á pandemia na que estivemos confinados, por razóns obvias, fixemos esta entrevista vía dixital, o que nos privou do consabido café das grandes ocasións. Queda para despois. E quedemos! Así que, para estirarmos, suxírolle a palabra cultura: «A cultura é algo así coma o sal da vida, o que nos constrúe máis alá dos instintos primarios e nos obriga a facermos preguntas». E segue: «Fainos persoas sensibles e pensantes, e que nos deamos a man co mellor da historia». E, remata a faena: «A cultura fainos percibir a realidade como un produto histórico transformable e, a nivel social, anóanos co noso patrimonio, pés na terra e pensamento no mundo». Nada mal como entrante...

-Ensinante e pedagoga, que rol xoga o libro infanto-xuvenil, e cal é o estado da creación e da edición?

-A miña xeración foi a dos movementos de renovación pedagóxica que introduciu o libro infantil na escola. Esta gran literatura en menos dun século chega vizosa a nós. O libro infantil converte Pontevedra na capital mundial do álbum ilustrado, con Kalandraka e OQO publicando en galego. Hoxe contamos con traducións a outras linguas, con premios e recoñecementos para os escritores/as, ilustradores/as e as editoriais. E pese ao Decreto de Plurilingüísmo e á crise, que atacaron o cerne da cultura baixando publicacións e tiradas, a creatividade segue en pé. Así, en pleno confinamento, as editoras galegas ofreceron os libros na rede para abrirlle as portas ao galego, e que a xente nova siga a ler.