Implacable selección

Eme Cartea analiza a obra da escultora Soledad Penalta


A Voz de Barbantia

Estamos a falar de Soledad Penalta. Muller. Asidua na amizade. Artista en permanente expansión por camiños inexplorados. Creadora que, hoxe, domestica o aceiro ao ritmo afiado do plasma, da soldadura, a ensamblaxe, os pregues e a composición aditiva.

Unha creadora que amalloa o brillo das superficies coutadas coa negrume das insculturas, espazo expandido cara ao interior a tal caricia porosa, nunha superficie en progresión onde as siluetas humanas se expanden e apuntan talvez a un horizonte de utopías gozosas. Sole converte o volume en convexa metáfora da ausencia, que se impón como un deseño no ar, amoroso e á vez intimidatorio, álxido e asemade candente.

Soledad exercita esculturas xestuais, cun alto grao de improvisación razoada. Do real á suxestión, constrúe e interroga. Solda e maxina. Avanza e espera. Improvisa e inaugura. Nela hai coma unha declamación do espazo baleiro, interior. O baleiro como estado de plenitude real, igual que na música o silencio entoa a súa mudez. É quen de involucrar corpos e escritura, láminas e palabras como posibilidade mesturada perante a indulxencia perforada e poética das superficies: un horizonte de liberdade poética que resalta o conxunto poliédrico da obra.

Penalta personifica unha apertura a formas vagamente recoñecibles pero con afán de transcendencia, propias da alegoría ou da metáfora. Converte a imposibilidade en algo factible, que se afana en existir, porque a súa apetencia é profundamente «expresiva» e non tanto emocional. Entre Marcel Duchamp (A arte é a idea) e Jean Dubuffet (A arte é a novidade).

A súa escultura de hoxe en día, sen ser «deshumanizada» (Ortega y Gasset), tampouco é rigorosamente abstracta. Nela, home e muller aparecen neste caso como eco de palabra -escritura «plasmada»-, mais tamén como silueta humanoide e non naturalista. Un xeito de esculpir alleo á empatía ilusoria de raíz romántica -que faría imposible a catarse correspondente-, que busca o distanciamento bertoltbrechtiano no que a obra se centra nas ideas e decisións intelectuais e razoadas. O transo da purificación vénlle, pois, ao espectador a través da mente, non do corazón.

«Suplemento de alma»

Na escultura de Soledad Penalta hai sempre un sutil «suplemento de alma» capaz de inserir en nós retallos de realidade e abraio. Diálogo, pois, entre a abstracción evocativa e a intensidade da figuración, entre o puído brillante e a connotación textu(r)al, entre a nobreza do material e a tenrura da evocación poética.

Soledad Penalta, tan singular ou, en palabras de Luigi Pareyson, tan «formativa»: ao tempo que fai, improvisa metodoloxías, porque a súa obra carece de pautas previas e metas previsibles: realiza o seu propio canon a medida que ensambla caligrafías e sintaxes no aceiro, abrindo o «volume» a múltiples interpretacións; isto é, facendo camiño ao soldar.

Penalta, ao tempo que fai, improvisa metodoloxías

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Implacable selección