Xoán España: «Co brote de covid, a nós tocounos o máis difícil, protexer a vida das persoas»

Aplaude o gran esforzo do seu equipo para poder controlar a situación


ribeira / la voz

Comezou a traballar en Amicos para botarlle unha man a súa nai, que foi a impulsora desta asociación sen ánimo de lucro para a atención e a integración de persoas con discapacidade intelectual, autismo, parálise, dano cerebral e ás súas familias. Pero, pouco a pouco, Xoán España (Ribeira, 1982) foi asumindo máis responsabilidade e fixo que nestes últimos dez anos a entidade experimentara un gran despegue con novos proxectos e instalacións, e sobre todo, acadando unha situación de normalidade para este colectivo. A súa fórmula para conseguilo é «crer no que fas. Calquera profesión é dura, pero se ti cres nela vas a triunfar».

-Este ano Amicos cumpre 20 anos, pero o coronavirus veu a estragar o aniversario, cun brote que afectou a máis de 30 internos e traballadores, que supuxo?

-Foi un impacto moi grande a todos os niveis. Nesa transformación que todo o mundo tivo que facer en tres meses, co brote de covid, a nós tocounos o máis difícil, protexer a vida das persoas. Foi o impacto máis grande da organización e a nivel persoal tamén, e iso que xa vivimos a crise económica, que foi xusto cando comezamos a construír a base de Boiro. Neste caso xogábamos coa vida das persoas e obrigounos a tomar decisións rápidas.

-Tivo medo?

-Medo sempre se pasa. Quen diga o contrario, minte. O que había detrás era un gran equipo e o medo que había era transformado, non en pánico, senón en ilusión. O gran éxito do que se fixo foi que, tras ese impacto inicial, se reforzou cos equipos e coa ilusión de que iamos saír desta. Foi sobre todo unha cuestión de liderado de todo o grupo e moi dirixido á protección das persoas.

-Como foron capaces de conter o brote?

-Nós tivemos un brote moi grande de máis de 30 persoas afectadas, 22 persoas con discapacidade e 11 técnicos vinculados a este servizo, e o que se fixo foi darlle resposta para que non medrara, e ademais en tempo reducido, e todo iso sen formación, sen experiencia e sen referentes. Moitas veces cando constrúes algo buscas referentes, buscas información, pero neste caso non había nada. Foi un gran traballo interno de reacción e emprendemento.

-E non estiveron sós?

-Non. A resposta da sociedade foi incrible. Cando fixemos a primeira petición de material, todas esas pequenas formiguiñas que sempre nos axudan, desde asociacións de veciños, clubs de fútbol ata grandes empresas e corporacións, estiveron aí. Foi unha resposta solidaria, tamén desde os concellos e desde a propia Xunta, que con nós tivo unha reacción espectacular.

-Foi importante o apoio dos pais dos residentes?

-Antes de que o virus chegara aquí, vendo o que estaba pasando en Madrid, xa falamos cos pais para avisalos de que podían pasar cousas e cousas moi serias. O primeiro que me dixeron foi que tiña liberdade para o uso de reservas e que as decisións que eu adoptara ían ser apoiadas por eles. Ademais, na xunta directiva hai uns pais que teñen a dous fillos no centro residencial, e eu díxenlles que estabamos a falar de vidas humanas. Eles respondéronme: «Están mellor con vós». Iso é un orgullo de ver a confianza que teñen no traballo de todo o equipo. Incluso houbo un momento no que lles pedín que os levaran para a casa. Eles dixeron que a súa cara era esta, e aquí era onde mellor ían a estar.

Despois de todo o pesadelo que supuxo esta situación para Amicos, Xoán España considera que aínda «non se pode baixar a gardar. O problema segue estando aí e é serio». Por iso, hai que seguir vixiando e protexendo aos traballadores e, sobre todo, aos residentes, «porque ás persoas con saúde delicada temos risco de perdelas».

-Como afectou esta situación a toda a organización?

-Paralelamente ao impacto do covid, nós tivemos o reto de como seguir dando servizo e apoio a todas as persoas que estaban na casa, para que os rapaces do cole non sufriran alteracións e non perderan as rutinas do traballo feito; ás persoas de rehabilitación do centro de día para que se mantivesen activas; ás dos cursos ocupacionais, intentando xerar novas rutinas. E na área de emprego, pensando como a reforzamos, para que esas persoas tan sensibles non perdan esa oportunidade. Houbo unha resposta de moito traballo e responsabilidade. Eu penso que foi a etapa da miña vida que máis traballei, xunto co resto do equipo.

-Que balance fai desa resposta?

-Foi un gran esforzo que penso que non só estivo á altura, senón un pouco máis alá, como cando levantas a cabeza por riba do muro, creo que a resposta que demos foi máis que boa.

A crise sanitaria do coronavirus deixará un antes e un despois para as entidades que coidan das persoas con discapacidade, e para Xoán España é importante construír o futuro pero sen perder todo o logrado ata o de agora.

-Como se presenta o futuro tralo impacto do covid?

-Coa crise do coronavirus, a discapacidade volveu á situación de hai trinta anos: sen centros, sen recursos, co crecemento do desemprego, co empobrecemento das persoas con necesidades especiais, e cunha integración que cada vez se vai agravar máis. A vantaxe que hai é que existen organizacións e unha rede sensibilizada para reducir este impacto. Nós, cos datos que temos, tivemos uns custes monetarios con esta crise duns 100.000 euros, dos cales unha parte importante foi para persoal e uns 30.000 euros para mercar material de hixiene e protección.

-Que pasos hai que dar?

-Penso que a colaboración de todos é o importante e a grandeza para saír desta situación. Hai que dar resposta a todas as demandas e para iso temos que involucrar a moitas máis persoas. E todo isto co reto de acelerar nuns meses o proceso que se ía a facer nos próximos cinco anos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Xoán España: «Co brote de covid, a nós tocounos o máis difícil, protexer a vida das persoas»