Pablo Lijó: «Na casa inculcáronnos o deporte tanto coma os estudos»

O ribeirense destaca o apoio familiar para desenvolver a súa traxectoriaPablo Lijó Dobre campión de Europa de pádel


Cando tiña 5 anos, Pablo andaba polos montiños de terra e area dos Areeiros cunha moto de gasolina, herdada duns primos e logo dos seus irmáns maiores, que lle levan 10 e 12 anos, e logo amañada e «tuneada» para el. Estouno a ver cunha cara de susto e gozo ao mesmo tempo, un xesto de serio e concentrado, de responsabilidade e pracer polo risco. Quedei abraiada e convencida de que sería o noso futuro Ángel Nieto.

-Cando empezaches co pádel?

-No Centro de Tecnificación Deportiva de Pontevedra, fun a moitas competicións de tenis, fun campión galego das categorías de menores, e saín competir fóra de Galicia e de España. Coñecía o pádel, pero foi ao rematar o Bacharelato cando, con 19 anos, me parei a pensar o que facer: se estudar unha carreira ou tratar de vivir do deporte, algo moi complicado; mesmo barallei a posibilidade de marchar para os EE.UU.

Practiquei pádel nas pistas de Puntopelota da Pobra cuns amigos; gustoume, e non se me daba mal. En Caldas había un club que tiña catro pistas, e en Pontevedra algún máis. Empecei a participar no circuíto de Galicia, e vin que no Norte, na zona de Ferrol, xa había moitos xogadores bos, moitas pistas e moitos torneos. No 2018, xa con Maxi, aspiraba a ser unha das oito primeiras parellas, coa axuda do grande adestrador Adrián Caviglia que, desde que cheguei a Madrid, apostou por min. Del aprendino todo, deportiva e psicoloxicamente.

-O pádel non ten moita visibilidade nos medios, non si?

-Cando empecei a competir, no 2014, cheguei a ser número 1 de Galicia, xogaba xa moita xente (é o segundo deporte máis practicado en España despois do fútbol, e o sétimo en licencias federativas); pero si, sae pouco na prensa e nos medios en xeral. É un deporte novo, e está a ter un gran boom, pero hai 15 anos non se coñecía. Agora hai circuíto nacional e internacional, que xa é profesional. Este ano vai como deporte olímpico invitado. Se o tenis xa funciona á perfección, no pádel inda queda moito por facer.

-Cres que xa se pode vivir do pádel?

-Somos uns poucos os que podemos vivir do deporte. Hai unha empresa española que comprou un circuíto profesional e organiza agora os eventos, busca as sedes, os patrocinadores, e nós temos un contrato con eles, segundo as clasificacións e os premios. Garántennos difusión e estabilidade. Nós somos unha marca para eles, un produto. Eu teño unha marca que me dá a pa e algún patrocinio de imaxe, xunto con algún premio máis, que son variables. En Madrid, epicentro de xogadores, adestradores e clubs, adéstrase e compítese ben, amais de intervir no circuíto. Canto máis xogues e ganes, máis te coñecen, e as marcas máis se interesan por ti.

-Cales son os países máis fortes en pádel?

-A día de hoxe, España e Arxentina. Moitos arxentinos que quedaron sen circuíto alí, viñéronse. Algún brasileiro e algún uruguaio foron número 1 do mundo. Hoxe os número 1 do mundo son españois. Agora vaise estendendo máis o campo. Portugal está empezando…; italianos e franceses tamén. Moitos deles veñen adestrar a Madrid. Estase espallando a Europa. En Xapón están moi interesados, e é un gran mercado para as marcas.

-Dirías que o pádel é un fillo do tenis, ou un irmán pequeno?

-Si, ese é o meu caso. Son deportes distintos, técnica, táctica e mentalmente pero, cando os coñeces ben, son deportes moi próximos. En todos os países nos que ten tradición o tenis, vai encaixar o pádel. Nunha pista de tenis fanse tres de pádel, por tamaño. Pode xogarse de noite, con chuvia ou neve. Nos países nórdicos, por exemplo.

-Que fas cando non xogas nin adestras?

-A miña perdición é o motor, as motos e os coches. Non corro rallys porque non podo, pero paso moito tempo no taller dun amigo. Vou ver carreiras, sígoo todo sobre coches e motos. Pero é un deporte caro. Sempre teño algún cacharro antigo que vendo, e compro outro, e así. Na casa inculcáronnos o deporte tanto coma os estudos. A min gustoume máis o deporte. Pero, de sempre, combinamos raquetas e motos. Meus pais teñen moto, meus irmáns fixeron motocrós, por diversión, e un deles agora é mecánico. O tema do motor sempre estivo presente na casa. Tamén o tenis: meus pais inda seguen a xogar. Sempre me apoiaron en todo.

Eu teño que agradecerlles sempre o esforzo de aguantarme e guiarme pola rama deportiva que é moi sa e fortalécete física e mentalmente. Grazas a eles, ao seu consello, e sobre todo ao seu exemplo familiar e humano, estou vivindo do deporte, que é o que me gusta. Arestora, con 28 anos, sen ser unha promesa pero sen chegar a veterano, estou na etapa máis produtiva, de máis estabilidade emocional e técnica. Con todo, cada vez o pádel é máis físico. Antes primaba a técnica e a táctica. Hoxe os xogadores novos empuxan.

Na actualidade, e cara ao futuro, só aspiro a vivir en Gran Canaria e viaxar a Roma. E, no traxecto, talvez gozar da película Inception (Orixe), con Leonardo DiCaprio e Ellen Page.

 Iniciouse xogando ao tenis

Pablo Lijó naceu en Ribeira en 1991, estudou Primaria en Castiñeiras, no Colexio Sagrado Corazón, e a ESO no IES Nº 1 de Ribeira. O Bacharelato faino en Pontevedra, no Centro de Tecnificación deportiva -daquela xa destacaba no tenis-, e nesta cidade fixo logo o Ciclo Superior de Deportes, entrando en contacto co pádel, do que se fixo monitor. No 2014 foise vivir a Madrid, e agora múdase a Canarias, aínda que pasará a maior parte do tempo en Madrid, adestrando e competindo como profesional do pádel.

Sempre gustou moito dos deportes; con 9 anos iniciouse no tenis, que practicaba no pavillón de Sirves. Desde neno xogou ao fútbol cos irmáns, e andou con motos e coches. Non lle gustan os deportes de sacrificio e sufrimento como o atletismo ou a natación. Encántalle perseguir unha pelota -fútbol, squash, béisbol e sobre todo os de raqueta-. Todos teñen unha parte lúdica. Hoxe en día, o seu xogador preferido é Bela; e en tenis, Rafa Nadal.

Máis compromiso

Di que organizarse é normalizarse. Acaba de abrir unha escola en Canarias co seu nome, atendida día a día, pese ao circuíto e aos adestramentos. E cunha volea do revés, o seu golpe preferido, pídelle á Federación Galega algo máis de compromiso e apoio a este deporte en auxe.

Foi xa dobre campión de Europa, no 2017 e 2019. Xogou moitas veces por selección, representando a España, e outras veces Open por parellas. Fixo parella con Maxi Gabriel, unha das mellores dereitas do circuíto WPT. Antes xogou con Jordi Muñoz e logo con Willy Lahoz, gran figura do pádel e un enorme competidor. A miúdo o seu compañeiro era arxentino, brasileiro. No ránking é o número 30, pero por parella o 15. Segundo con que parella se xunte vai estar máis arriba ou máis abaixo no ranking clasificatorio.

O seu soño

Forma parte do combinado nacional, en plena preparación. Coa súa parella, Álvaro Cepera, e os adestradores Adrián Caviglia, Manolo Pérea, Fabio Romojaro e Carlos Guerra. E inda que admite que hai que ser curtopracista, o seu soño é entrar nas oito mellores parellas do ránking do World Padel Tour e poder xogar o Máster Final.

Adora a sinceridade e as centolas regadas con nestea, mentres oe Sultans of swing, de Dire Straits.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Pablo Lijó: «Na casa inculcáronnos o deporte tanto coma os estudos»