Saúde e retranca


Carlos Lixó naceu en Carreira en 1991, estudou no IES Leliadoura e graduouse na USC en Historia con Premio Extraordinario. Acadou o Premio Fin de Carreira da Xunta de Galicia. Preside a A. C. Altofalante entre 2012 e 2016. Gañou varios premios de relato e, con este poemario, recibiu en 2017 o XXX Premio de Poesía Xosemaría Pérez Parallé. Pulo narrativo, saudade da infancia e dun mundo rural en extinción, pero contado cun humor negro, retranqueiro, con imaxes case surrealistas ás veces: «había un cartaz enorme / ‘non te sucides’ // no día dos caranguexos / o meu corpo curvouse / como grinalda de templo antigo», o que non empece para que a soidade agrome: «se tivese cinco minutos para viaxar ao pasado / non iría ver a resurrección de Cristo... // iría ao solar en que se ergue a casa dos meus pais / e vería só campos cultivados // unha paisaxe amarela /...», para rematar o poema cunha cántiga popular: «a Virxe da Guía é loira / ten o cabelo de ouro / e unha cara redonda / e branca coma un pelouro». Pero esta nostalxia do paraíso ten o lado escuro: «agora hai unha rotonda / e chalés que van pasando de moda / e xa non quedan nenos». Malia iso o eu lírico pode aínda dicir Et in Arcadia ego: «a aldea do Vilar / é a única aldea / que mantén forma de aldea... para lembrarlle a alguén / algún día / que por esas corredoiras brincaron nenos libres».

«As casas»

Carlos Lixó

Espiral Maior (A Coruña, 2018)

41 páxinas

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Saúde e retranca