«Eu corro moito perigo e non se dan conta, ninguén fai nada»

Fala unha muller vítima da violencia machista desde tres perspectivas diferentes


Ribeira / La Voz

Nos últimos anos, o 25 de novembro viste de cor negra, e por parte das Administracións distribúense carteis e camisetas, e promóvense campañas con colexios e comercios baixo o lema En Negro, pero hai persoas ás que iso non lle aporta gran cousa. «Para min o 25-N non significa nada. Si, poño a camiseta e fago a foto coma calquera, pero eu estouno vivindo, estouno sufrindo». A que fala é unha vítima de violencia machista, unha violencia que adopta múltiples formas e que ela viviu dende distintas perspectivas. Primeiro veu como a padecía a súa nai, logo viuse illada polo seu exmarido, e dende hai anos sofre os insultos, as ameazas e os golpes do seu propio fillo.

O medo e a vergoña que a miúdo senten as vítimas e que lles impide contar o que lles están a facer pasar non lle son alleos, pero asegura que xa non pode máis: «A lei non funciona, síntome impotente, xa gastei todas miñas forzas loitando e non consigo nada. Isto non funciona. Eu véxome coas mans atadas, estou moi cansa». Está farta de sentir medo, aínda que o ten: «Xa non quero pasar unha, nin ao meu fillo nin a ninguén, canseime, agora tócame vivir. Eu quero ser feliz, nada máis, quero saber o que é estar tranquila».

O calvario que vive co seu único fillo, co que segue convivindo, comezou cando era apenas un rapaz e comezou a consumir alcohol e drogas. A situación de violencia que vivía levouna incluso a marchar e alugar un piso, pero acabou por ter que regresar e agora non pensa volver a irse: «É a miña casa e non vou marchar, ¿por que vou ter que facelo se é a miña casa? O que quero é que o boten a el». Fala disto despois de relatar a última malleira, que fixo que acudiran á súa casa unha ambulancia e varias patrullas da Policía Local e da Garda Civil. A súa sorpresa foi maiúscula cando despois deste último episodio resultou que o sei fillo a denunciou a ela por agresión primeiro e non se estableceu ningún tipo de medida de protección.

Como agresora

«Resulta que agora eu saio como unha agresora cando o único que fixen foi defenderme, ¿e que fago entón? ¿Déixome ir? Se non me sei defender levo eu todos os golpes», asegura, ao tempo que relata o soa que estivo e a incomprensión que recibiu á hora de denunciar. De calquera xeito, é pesimista con respecto ás medidas que se poden tomar porque non era a primeira vez que presentaba unha denuncia por maltrato contra o home ao que lle deu a vida: «Dunha das veces puxeron unha orde afastamento, ¿e? Non saíu do meu piso. Quero que se saiba que o sistema non funciona, todo o que fan é en balde. Unha orde de afastamento non vale para nada, ¿ou por que seguen matando mulleres?».

Conta que o seu mundo é o seu cuarto, é o seu refuxio, e vive encerrada nel coa porta pechada con chave porque ten medo: «Para min ter que saír é un suplicio. Ultimamente véxolle unha mirada que me dá medo, é unha mirada de asasino. Eu corro moito perigo e non se dan conta, ninguén fai nada».

Non son poucos os que coñecen o calvario que vive, e moitas veces tamén se topa coa incomprensión dos demais: «A xente non o entende, tes que vivir isto para saber o que é... E aínda tes que aguantar que digan que es parva por aguantar». E conclúe: «Non quero perder ao meu fillo, quero recuperalo. Teño a conciencia tranquila, non me sinto culpable de nada porque fixen por el todo o que puiden, pero xa non quero facer nada máis».

«Se con isto puidera aportar un gran de area para que alguén cambiara algo sería un triunfo»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

«Eu corro moito perigo e non se dan conta, ninguén fai nada»