Os castigados de sempre


Non sei de que se asustan porque aparecesen os dun partido de ultradereita enchendo un pavillón de supostos acólitos. Aínda me atrevo a ir máis lonxe ao dicir que do crecemento dos apoios a formacións radicais coma esta poden sacarse conclusións, incluso leccións, pero para facelo é necesario profundar no análise dos porqués sen deixarse levar polas tendencias e ideoloxías individuais ou colectivas.

Revisemos a historia, incluso as lendas, e ata feitos recentes. Atoparemos unha manchea de individuos que se proclamaron salvadores dos cidadáns, das patrias, algúns con boas intencións e incluso con loables feitos, pero outros con obxectivos máis espurios, incluso ruíns. E cando agroman estas persoas? Cando a inxustiza enfada a un pobo, e, mentres hai quen dá un paso para intentar reverter a situación, tamén hai outros que o fan para o seu propio beneficio, sen que en realidade lles importe nin o máis mínimo o benestar social. Porén, é posible que os badulaques gañen unhas eleccións, pero o seu percorrido acostuma ser curto, aínda que admito que feitos houbo que matizan esta conclusión, pero foron contados e todos, ou a gran maioría, acabaron mal.

Dicía un bo amigo que en España estamos sempre en eleccións, e non lle falta razón se miramos ao futuro máis próximo. O vindeiro 2019 serás as municipais e as europeas, e no 2020 coinciden as galegas e as españolas, iso sempre que non se adianten, o que, no caso das estatais, é moi posible pola inestabilidade política. Se a esta continua cita coas urnas lle sumamos o descontento que hai, porque a economía doméstica vai de pena, por moitas burras que nos vendan; porque a desconfianza na clase política segue en aumento, xa que é difícil atopar ideoloxías ou actuacións coas que nos sintamos identificados sen ter que tapar o nariz, ou mirar para outro lado; ou porque non queda ningún, ou case ningún, poder ou alta institución á que empregar de exemplo de boas prácticas, xa temos o caldo de cultivo para que xurdan máis viláns que Robin Hoods, co que, en caso de gañaren, o mal acabará empeorando.

O malo do caso é que poucos quedan que estean lexitimados para pedir á xente que teña sentidiño, pero eu vouno facer, porque si é certo que creo que algunhas situacións comprometidas é mellor que toquen fondo para que o rebote as leve ao seu xusto lugar, non son quen de pensar que apoiar a individuos, partidos ou entidades pouco serias, por non empregar cualificativos máis duros, sirva de castigo para aqueles que defraudaron a nosa confianza; máis ben inclínome a concluír que, coma sempre, os prexudicados seguiremos sendo os habituais, os cidadáns rasos.

Por Moncho Ares CIUDADANA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Os castigados de sempre