Indalecio Cabana: «Se alguén no meu cargo di que está satisfeito coa inversión debería marchar»

O responsable provincial analizou as grandes inversións realizadas na comarca e abordou os futuros retos deste ámbito


ribeira / la voz

Aínda que cos primeiros compases do curso a actividade é frenética na Xefatura Territorial de Educación na Coruña, o seu máximo responsable, Indalecio Cabana Leira, logra quitar tempo para analizar as grandes inversións acometidas nos centros educativos da bisbarra e os retos que afronta o ámbito académico no futuro.

-Vostede é enxeñeiro e foi docente en moitos centros, ¿como se ve a xestión dende a aula e dende o despacho na Coruña?

-Varía moito a xestión dos recursos e do persoal dende a empresa privada e os centros á Administración. Teño que recoñecer que me levei unha gran sorpresa e que esa visión negativa do funcionario non é así. Estou atopándome con profesionais que veñen a botar unha man e profesores que se involucran fóra do seu horario de traballo.

-¿Que peso ocupan as tres bisbarras a nivel provincial no senso educativo?

-Tanto Barbanza, como Noia e Muros teñen unha gran importancia, pero non só a nivel provincial senón de toda Galicia. Polas súas características propias ou polo potencial económico do mar, hai unha gran comunidade educativa e destacan factores como o número de persoal estranxeiro.

-Neste senso, ¿podería sinalar algunhas das últimas inversións en centros educativos que ascenden a preto de medio millón?

-Gustaríame aproveitar para aclarar e desculpar un malentendido que me aconteceu no instituto da Pobra, cando usei unha expresión moi miña dicindo que ‘aquilo estaba a monte’. Hoxe en día ese centro está totalmente recuperado, fixemos actuacións de accesibilidade ou cambios de cubertas e este curso invertemos máis de 47.000 euros nunha nova. En Boiro hai que destacar a reforma das caldeiras do Santa Baia, os baños exteriores que se están executando ou o ascensor do colexio de Escarabote. En Muros cumpriremos coa demanda da AMPA de Louro e cambiaremos o pavimento do patio. En Porto do Son continuamos coas obras de accesibilidade iniciadas, tanto no Santa Irene como no colexio de Xuño. Tamén sobresae a construción da cuberta do patio no rianxeiro Castelao, valorada en 55.000 euros ou en Noia as distintas actuación no Rodríguez Cadarso e Felipe de Castro.

-¿Está satisfeito coa inversión?

-Se alguén no meu cargo di que está satisfeito coa inversión debería marchar, pero por iso é tan importante a planificación e rompo unha lanza pola unidade técnica, dende onde sempre buscan a mellor elección económica. Perdemos alumnos e gañamos docentes, iso demostra que estamos loitando polo ensino.

-¿Cal é a opinión da Xunta sobre os centros situados en zonas rurais como as unitarias?

-En toda a miña experiencia nunca escoitei un só agravio contra o rural. Pero hai que pedir comprensión ante os agrupamentos, ás veces esta é a única forma de manter un colexio que entre todos os niveis só suma unha ducia de alumnos.

-A FP atravesa uns anos duros en canto á matriculación, ¿fan falla cambios neste modelo?

-Antes teño que anunciar unha boa nova, no IES Leliadoura de Ribeira reuniuse alumnado para manter o ciclo de Xestión Administrativa. Quizais temos que comezar a entender que non se poden diversificar tanto algúns tipos de estudos. Mais dende o CIFP Coroso, buque insignia da FP, vense traballando moi ben cos tres últimos directores en canto á conexión entre centro e o tecido empresarial.

«Atopamos a unha persoa para o neno con diabetes rianxeiro»

O curso arrincou cunha nova moi esperada por unha familia rianxeira, a do neno con diabetes de cinco anos do colexio Castelao que xa conta cunha coidadora do centro, despois de que esta se ofrecese a facerse cargo das medicións de glicosa e das inxeccións de insulina que precisa. Detrás desta historia atópanse meses de traballo, negociacións e procura de solucións por parte da asociación Anedia, Xefatura Territorial, Concello de Rianxo e comunidade educativa.

-¿Como valora o desenlace do caso do neno con diabetes?

-Volcámonos tanto Anedia, como a Xefatura Territorial e Inspección. Ao final atopamos a unha persoa para o neno con diabetes rianxeiro, dentro da comunidade educativa, que se vai encargar do rapaz. Agradecemos persoalmente a esta profesional que, ao igual que puidera ter feito calquera docente, se prestase a incorporar esta labor dentro das súas funcións.

-¿Esta situación é común noutros puntos da provincia?

-Temos moitos nenos con diabetes na Coruña, pero este foi o único caso no que aconteceu isto. Por iso o que máis rabia me daba era a imaxe que podía quedar dos docentes, non se merecían quedar como inhumanos. Nalgúns momentos cheguei a sentirme moi decepcionado. Iso si, ollo coa recente sentenza dun xulgado vigués -un xuíz fallou que é deber de todo o profesorado participar no control e supervisión dun neno con diabetes tipo 1-, pode que esteamos a falar de algo que xa forma parte do pasado.

-¿Cales foron as claves para chegar a esta solución?

-O certo é que se chegou a unha solución feliz, entre comiñas, pero para alcanzala hai que recoñecer a participación activa da asociación de nenos con diabetes. Cheguei a reunirme co alcalde, Adolfo Muíños, e falar con el unhas cinco veces, ata intentamos que se ocupara persoal municipal do pequeno. Cando tivemos coñecemento de que había unha posibilidade, aferrámonos a ela. Logo, Inspección Educativa prestou a súa man a entrevistarse coa persoa e esta aceptou. Podo dicir que nos alegramos pola familia e polo cativo, que sempre foi a nosa gran preocupación.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Indalecio Cabana: «Se alguén no meu cargo di que está satisfeito coa inversión debería marchar»