Carme Veiga: Unha patroa que rompe moldes

O carácter e o amor polo deporte levaron a Carme Veiga a dirixir o temón da traíña masculina do Club de Remo Rianxo


Ribeira / la voz

Nin a bravura do mar, nin as treboadas, nin o xélido frío que sentiu en alta mar durante as interminables tardes de inverno esgotaron a determinación de Carme Veiga (Rianxo, 1997). Comezou no mundo do remo, como ela di, por imposición, pero o que nun inicio foi case un castigo, converteuse nun estilo de vida, nunha paixón que a leva a sentirse completa cando o salitre se lle pega á pel mentres dirixe o temón da traíña do Club de Remo Rianxo.

A dela é unha historia de constancia, na que o seu carácter a levou a seguir cara diante nun mundo cheo de obstáculos. Comezou remando nas categorías base de Cabo da Cruz, canteira de algunhas das mellores deportistas de España. Foi o actual adestrador da traíña da Liga Euskolabel, Beni Silva, o que lle insistiu aos seus pais para que se animara a probar o remo. «Eran amigos e comentáballo a miúdo. Eu non quería, pero a primeira vez que fun engancheime. É un deporte que atrapa», confesa a veciña de Taragoña.

Non foi ata os 18 anos que deixou Boiro para recalar no club da súa terra. Precisaban dunha patroa e non o dubidou. A pesar de tratarse dunha traíña masculina, tirou cara adiante. Logo de catro anos en Rianxo, ten clara unha máxima: «Non volvería a un equipo feminino, aquí hai moita máis piña. Somos unha familia», recoñece entre risas.

Confesa que os comezos non foron sinxelos, que a algún dos veteranos da competición lles custaba ver unha muller dirixindo a bancada. Non lle afectou o máis mínimo: «No club sempre me trataron como ao resto. Nas regatas sempre escoitas algún comentario, pero non me preocupa, vou ao meu. Co tempo gañei o respecto de todos».

Gran responsabilidade

A pesar da súa xuventude, aos seus 22 anos non se esconde cando dirixe a traíña rianxeira: «Sempre fun patroa. Sei a responsabilidade que teño, pero intento dalo todo. Se o fago mal, aféctalle a todos. Por iso intento mellorar continuamente». A rianxeira destaca con humildade todo o que lle queda por aprender, aínda que, ao seu favor, asegura, xoga o coñecemento que ten da xente do seu redor.

«Son unha patroa novata, pero creo que sei como tratar a cada compañeiro para intentar sacar o mellor que ten», confesa. Para intentar medrar neste mundo conta cun adestramento específico de forza. Busca aguantar mellor as acometidas do mar nos días que a bravura da auga e do vento son maiores.

A pesar de que a paixón polo remo come gran parte do seu tempo, non só del vive Carme Veiga. A rianxeira cursa o grao en Administración e Xestión de Empresas en Vigo. Confesa que o deporte nunca foi un impedimento nos seus estudos: «Os mestres sempre valoraron moi positivamente que fixera deporte».

Chegados ao ecuador da Liga Galega de Traíñas, na que Rianxo se atopa como octavo clasificado, Veiga sinala que a meta non é outra que «mellorar e conseguir gañar a segunda quenda. Estamos aí pelexando con Puebla, Vilaxóan e Amegrove». A veciña de Taragoña destaca o apoio de Eclise, o seu técnico, quen apostou por ela e lle deu a confianza que precisaba. É por iso que, a media prazo, quere que a bancada chegue á quenda de honra.

Aínda que os plans poden cambiar, o que ten claro Carme Veiga é que seguirá remando moitos anos: «Hai xente que non entende que prefira facer deporte que saír, pero sempre digo o mesmo, o remo deume máis do que me quitou». A rianxeira demostrarao rompendo moldes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Carme Veiga: Unha patroa que rompe moldes