Xesús Redondo: As memorias dun entre tantos

O rianxeiro recolle nun libro as súas vivencias como exiliado e preso político

.
m.x.b.
ribeira / la voz

Á beira dos 80 anos xa se teñen un feixe de historias que contar, pero a vida de Xesús Redondo Abuín deu para escribir un libro. A súa biografía comeza en 1939 na aldea de Asados, en Rianxo, e decorre no activismo antifranquista. Nas páxinas de Alentos e desalentos dun de tantos, o rianxeiro fai memoria e relata unha vida marcada polo compromiso político, que o levou ao exilio e o converteu en varias ocasións en preso político.

O obxectivo principal da súa obra é claro: «Trátase de non volver ás andadas, a unha época onde participar nunha simple reunión podía supoñer pasar uns cantos anos no cárcere. Foi o que me pasou a min e a moitos dos meus camaradas», explica Redondo. O autor é dos que cren firmemente na historia como semente da cultura.

Pero Redondo Abuín foi moitas cousas antes que exiliado. O primeiro que lle tocou foi ser pobre. E como calquera contemporáneo de orixe humilde, sen tempo para ir á escola, este rianxeiro tivo que gañarse a vida nos empregos máis dispares: como vendedor de peixe, coidando o gando ou de zapateiro, ata que a necesidade o fixo emigrar a Asturias con só 17 anos.

Foi alí, traballando como mineiro na explotación de La Camocha, onde comezou a súa militancia política da man do Partido Comunista. «Organizamos unha folga polas malas condicións laborais e eu fun o encargado de repartir os panfletos. Esa foi a primeira vez que me detiveron. Entregueille, sen saber, un papel a un policía», conta Redondo. Tamén foi a vez que menos lle custou que o liberasen. «Aínda non aprendera a ler nin a escribir, así que dixen que estaba a repartir un anuncio dunha espicha de sidra, e créronme», relata o rianxeiro.

Cos anos viñeron máis paros nas minas. Nun tempo no que o dereito a folga non só estaba prohibido, senón que era moi castigado, a situación de Xesús Redondo virou cada vez máis complicada. Primeiro pasou á clandestinidade, para logo acabar exiliado en Francia, na Unión Soviética, onde a presenza de comunistas españois estaba normalizada, e finalmente en Bélxica. Na cidade de Liexa volveu a traballar como mineiro, ata que en 1967 retornou a España.

Vítima dun disparo

En plena ditadura, a historia deste rianxeiro escribiu un dos seus capítulos máis difíciles. A intervención policial nunha manifestación obreira en Canarias rematou con Xesús Redondo no hospital, cunha bala incrustada entre o fémur e o femoral.

Este incidente tamén lle supuxo unha condena de 11 anos de prisión. Nese tempo, coñeceu España a través dos seus cárceres. Cádiz, Xaén, Carabanchel, Calatayud, Soria, Segovia e Pontevedra foron algúns dos seus destinos durante os máis de 8 anos que durou o encerro.

10 de decembro de 1975. É o día que quedará gravado para sempre na súa memoria. O indulto do rei aos presos da etapa franquista puxo fin ás longas noites de pedra de Xesús Redondo, pero mantivo intacto o seu carácter, as súas conviccións ideolóxicas e, sobre todo, o seu activismo.

Máis de 40 anos despois e instalado de novo na súa vila natal, Xesús Redondo segue compaxinando a súa vida de xubilado co posto de secretario do Foro pola Memoria Histórica na comunidade galega. «A miña actividade política foi minguando coa idade, pero creo que aínda é necesario recordar a todos os que desapareceron e enterralos dignamente», así como «loitar para que se depuren todas responsabilidades».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Xesús Redondo: As memorias dun entre tantos